เวลาประมาณสี่ทุ่มเฌอลินและเพื่อนนั่งดื่มกันอยู่ที่คลับ ส่วนเต้แยกออกไปดื่มกับกลุ่มเพื่อนของตัวเองแต่ก็ไม่ลืมสั่งน้องสาวเสียงแข็งว่าให้ระวังตัว
โซนที่ทั้งสองนั่งดื่มอยู่เป็นด้านหลัง แยกออกมาจากความวุ่นวายตรงหน้าบูทดีเจที่เต็มไปด้วยผู้คนพลุกพล่าน เบียดเสียดกันจนแทบไม่มีที่ให้ขยับ
เสียงดนตรีเร่งจังหวะปลุกเร้าให้หลายคนโยกตัวอย่างสนุกสนาน แต่เฌอลินกลับยกแก้วขึ้นดื่มอย่างไร้อารมณ์ร่วม ดวงตาเหม่อลอยราวกับถูกตัดขาดออกไปอยู่คนละโลกกับผู้คนมากมาย
“รู้ตัวไหมเฌอ หลังจากเจอพี่นทีแกดูเศร้ามากเลย”
เฌอลินมองเพื่อน เธอไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองเศร้าหมองเรื่องอะไร ในตอนแรกมันก็ยังเป็นเรื่องของนทีอยู่ ถึงได้เลือกมาดื่ม ทว่าพอมีแอลกอฮอล์ไหลเวียนในร่างกาย ชื่อที่วกวนในหัวกลับมีแต่ ซันเซบบ์ อยู่เต็มไปหมดราวกับเขาสร้างเขาวงกตขึ้นมาล้อมรอบเธอเอาไว้ แม้กระทั่งในความคิดก็ยังสลัดทิ้งไม่ได้
ยิ่งก้าวพ้นออกมาจากรัศมีขอ
