“ยัยเฌอ เดี๋ยวฉันไปรอที่รถนะ”
กระต่ายรีบเปิดทางให้ จากนั้นก็เร่งฝีเท้ารีบแยกตัวออกไปจากตรงนี้ทันที พอเฌอลินเงยหน้าขึ้นมาจะเรียกเอาไว้ แต่ดันเผลอสบตากับนทีเข้าจึงต้องเงียบ ได้แต่มองดูแผ่นหลังของเพื่อนที่เดินไกลออกไปมากแล้ว
“พี่สารภาพความรู้สึกช้าเกินไปใช่ไหม”
“พี่นทีมีว่าที่คู่หมั้นอยู่แล้วนะคะ”
“แต่พี่รักเฌอ คนนั้น เป็นพี่ไม่ได้จริง ๆ เหรอครับ”
ร่างเล็กก้มหน้าลง อยากยกมือขึ้นมาปิดหูไม่ให้ตัวเองได้ยินแต่ละถ้อยคำที่นทีกำลังเอ่ยขอร้อง ความสัมพันธ์ของเธอและเขา มันยิ่งกว่าเป็นไปไม่ได้
“พี่ไม่รู้ว่าควรเชื่ออะไรดี สิ่งที่เห็น หรือสายตาของเฌอที่มีแค่พี่” นทีถามอย่างสับสน ภาพที่เขาเห็นครั้งนั้นยังติดอยู่ในความทรงจำ ทำให้เจ็บปวด เมื่อรู้ว่าเธอกลายเป็นของใครคนอื่น แต่กลับไม่สามารถดึงความรู้สึกออกมาได้ และโทษที่ตัวเองช้าเกินไป
“ตอนนี้ เฌอกำลังคบอยู่กับพี่เซบบ์ ลืมความรู้สึกที่เกิดขึ้นเถอะนะคะ
