เขาเลือดเย็น ไม่เคยสนใจใครนอกจากตัวเอง ไม่แปลกเลยหากจะตกเป็นบุคคลที่น่าสงสัย
“ไปรอในห้องของพี่” เสียงทุ้มเปล่งคำสั่งกร้าวเน้นย้ำ ไม่ยอมให้เธอถอยหลังกลับ เหมือนจะเดาได้ว่ามีบางเรื่องเกิดขึ้น จากแววตาที่จ้องมาราวกับเขาทำอะไรผิด
“เอ่อ… โทษนะ… กูกลับก่อนดีกว่า” คลื่นตัดบทโดยไม่ได้ถามถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคน เขาดูออกแล้วแม้จะตกใจมากก็ตาม แต่ก็ไม่อยากซักถามอะไรตอนนี้
เฌอลินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ก้มหน้าลงขณะคลื่นเดินผ่าน ถึงจะไม่ได้คุ้นเคยมากนัก แต่ก็พอรู้จักทำให้เธอไม่กล้าเงยขึ้นมาสบตา เพราะความอับอายจนร้อนรุ่มไปทั้งตัว
เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้องดังแว่วในหู ใบหน้าสวยก็รีบเงยขึ้นมาจ้องร่างสูงอย่างเอาผิด ราวกับเป็นคนละคนกับเมื่อครู่ เฌอลินเดินตรงไปหาเขาด้วยความกล้าและอารมณ์โกรธที่เดือดอยู่กลางอก
“พี่นทีประสบอุบัติเหตุรถชน”
“มันตายหรือเปล่าล่ะ”
ซันเซบบ์ไม่ได้รอฟังว่าร่างเล็กจะพูดอะไรต่อ เพ
