เปลือกตาสีเข้มปิดลง พ่นลมหายใจกระแทกอากาศที่ร้อนระอุภายในห้อง ก่อนจะค่อย ๆ คลายมือออกจากลำคอเล็ก เปลี่ยนมาซุกใบหน้าแนบกับผิวเนียนที่ซอกคอ จูบเบา ๆ บนรอยแดงจาง ๆ ที่เพิ่งทำร้ายเธอไป
“… อย่าทำอีกได้ไหมคะ” เสียงหวานสั่นเครือ ร่างเล็กนิ่งงันไม่หายตัวสั่น “อย่าบีบคอแบบนี้ เฌอกลัวจริง ๆ”
“อารมณ์ของพี่ขึ้นอยู่กับเฌอ ถ้าไม่อยากให้หงุดหงิดก็แค่ทำตัวดี ๆ มันจะตายหรือไง หืม?”
เขาเองต่างหากที่เอาอารมณ์และความรู้สึกของตัวเองทั้งชีวิตมาแขวนอยู่กับเธอ ทำให้เธอกลายเป็นคนสำคัญทั้งที่ไม่เคยบอกว่าอยากเป็น เขาไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของคนที่จำยอม เพราะเคยชินกับการได้ทุกสิ่งที่ต้องการ
“กำลังคิดว่าพี่ไม่ปกติ?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นคำถามท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงดวงตาคู่กลมจ้องมอง ห่างกันไม่ถึงสามวินาที ริมฝีปากเล็กก็ปล่อยคำตอบสวนกลับมากระแทกหน้า
“แล้วที่เป็นอยู่ มันเหมือนคนปกติตรงไหนคะ”
“อ่า… งั้นอยากรู
