“อื้อ~”
เสียงแหบแห้งหลุดออกมาจากร่างที่รู้สึกระบมไปทั้งตัวยามขยับ แม้สายเรียกเข้าจะดังทั่วห้อง แต่เฌอลินไม่มีแม้แต่แรงจะยกแขนออกจากผ้าห่ม เธอหนาวสั่นแต่เหงื่อกลับแตกซ่านไปทั้งตัว ลมหายใจที่ถอนออกมาร้อนราวกับมีเปลวไฟสุมอยู่ในร่างกาย ศีรษะหนักอึ้งคล้ายถูกของหนักกดทับเอาไว้ตลอดเวลา
แขนเล็กค่อย ๆ พยายามยื่นไปควานจับโทรศัพท์จนสำเร็จ เปลือกตาที่หนักอึ้งและร้อนผ่าวปรือขึ้น ยังไม่ทันที่นิ้วเล็กจะกดรับสาย เสียงที่ดังก่อนหน้านี้ก็เงียบลง
เพราะพักผ่อนน้อยอีกทั้งยังถูกบีบคั้นทำกิจกรรมป่าเถื่อนที่แทบไม่เว้นแม้แต่ช่วงให้พัก ทำให้ร่างกายทรุดจนล้มป่วยทั้งที่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เฌอลินแทบไม่เคยเจ็บไข้ได้ป่วยเลยสักครั้ง
โทรศัพท์หล่นลงจากมืออย่างอ่อนแรง ตั้งใจจะนอนพักเนื่องจากไม่สามารถประคองตัวเองลุกขึ้นจากเตียงได้ ทว่า แกร็ก! เสียงเปิดประตูเข้ามารบกวนให้เธอต้องลืมตาขึ้นอีกครั้ง
“สายป่านนี้แล้ว ทำไมยั
