วันต่อมา
เฌอลินกำลังเลือกซื้อของในซูเปอร์มาร์เก็ต ตั้งใจจะหอบไปฝากป้านวล มือเล็กหยิบนมใส่รถเข็นไปหลายแพ็ก ก่อนจะค่อย ๆ เดินทอดสายตาไปตามชั้นวางสินค้า ในหัวก็เริ่มคิดว่าหากเจอคุณหญิงจารุณีควรทำหน้ายังไงดี จะยิ้มทักทายหรือก้มหน้าหลบหนี เพราะตั้งแต่ออกมาจากที่นั่นเธอก็ไม่ได้กลับไปเฉียดแม้แต่หน้าบ้าน
“ต่ายบอกพี่เต้แล้วใช่ไหม”
“อื้อ กำลังมารับ”
การกลับไปครั้งนี้ เฌอลินไม่ได้ไปเพียงลำพัง ยังมีกระต่ายและเต้ที่ไปเป็นเพื่อน เพราะกลัวเธอจะเจอกับคุณหญิงแล้วรับมือไม่ไหว ทั้งสองพี่น้องต่างรู้พิษสงดีว่าร้ายกาจขนาดไหน
“ถ้าเจอคุณหญิง ห้ามต่อปากต่อคำนะต่าย” เธอต้องรีบปรามเพื่อน ก่อนจะเห็นกระต่ายตึงหน้าทันทีหลังได้ยินคำห้าม
“จิ๊! นี่ฉันเตรียมคำพูดเอาไว้แล้วนะ”
“ยังไงเหรอ?” คิ้วเล็กขมวดชนกันอย่างสงสัย
“สวัสดีค่ะคุณป้า ไม่เจอกันแค่เดือนกว่าเอง ทำไมแก่ขึ้นกว่าเดิม…” กระต่ายกำลังพูดถึงประโยคที่ท่องเตรีย
