“สหายซุน คุณมาแล้ว”เหลียงหลินฮวารีบกล่าวทักทายเสียงอ่อนหวาน
“สวัสดีสหายซุน”เสียงทุ้มต่ำของหวังซานเย่กล่าวทักทายคนงามของหมู่บ้าน นัยน์ตาคมภายใต้แว่นกรอบใสมองหญิงสาวด้วยแววตาเป็นประกาย ตอนที่นั่งรถกลับมาด้วยกันวันที่เขามาถึงที่นี่วันแรกยังไม่ทันได้สำรวจหญิงสาวให้ถี่ถ้วน
พอมาวันนี้ได้มองชัด ๆ เต็มตาก็รู้สึกชื่นชอบจนอยากได้มาครอบครองเสียให้ได้ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดไปไกล แฟนสาวที่มาด้วยกันก็มองมาที่เขาพอดีจึงต้องรีบเก็บสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการให้มิดชิด
ซุนจือหลินกลอกกลิ้งดวงตามองด้านบนทันทีที่เห็นท่าทางบอบบางราวกับกิ่งหลิวต้องลมฝนของหล่อน แล้วไหนจะสายตาโลมเลียจากอดีตสามีนั่นอีก ยิ่งเห็นเช่นนี้ยิ่งรู้สึกรังเกียจสองคนตรงหน้า
พลันริมฝีปากบางพลันเบะคว่ำลงเล็กน้อยอย่างนึกหมั่นไส้ ทว่ากลับต้องแปลกใจกับใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดีของหญิงชาวเมืองหลวง ราวกับไม่ได้สะทกสะท้านกับท่าทาง
