นัยน์ตากลมทอดมองเสี้ยวหน้าของคู่หมั้นด้วยแววตาซาบซึ้ง ขอบตารู้สึกร้อนผะผ่าวอย่างห้ามไม่ได้ พยายามกลอกตามองด้านบนอยู่หลายครั้งเพื่อไม่ให้หยาดน้ำตานั้นไหลออกมาจนอาจจะทำลายบรรยากาศดี ๆ ในตอนนี้
โจวเหวินหลงหันไปหันไปสบกับดวงตาใสกระจ่างที่มองตนอยู่ก่อนแล้ว พลันระบายยิ้มอบอุ่นออกมา “พี่เต็มใจครับ”
เพราะสำหรับหญิงสาวที่ชื่อซุนจือหลินไม่มีสิ่งใดที่เขาไม่เต็มใจ ออกจะยินดีมากด้วยซ้ำที่ได้ทำอะไรเพื่อเธอ
ซุนจือหลินเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกสะท้อนในอก เขาดีกับเธอมากจริง ๆ ดีจนเธอรู้สึกผิดที่ชาติก่อนไม่เลือกเขาให้เป็นพ่อของลูก หากตอนนั้นไม่ดื้อดึงกับครอบครัวเพื่อแต่งงานกับชายสารเลวคนนั้น ชีวิตของเธอคงไม่ต้องพบกับเรื่องเลวร้ายจนสุดท้ายต้องจบชีวิตลงพร้อมกับลูกในท้อง
แต่ถึงอย่างไรมันก็ผ่านไปแล้ว หากวันนั้นวิญญาณของเธอไม่ได้รับรู้ความรู้สึกและการกระทำของพี่เหวินหลง ตอนนี้เธออาจจะครองตัวเป็นโสดและไม่คิดจะแต่งง
