ช่วงเวลากลางวันที่ทุกคนหยุดมือจากงานในแปลงนา ใต้ร่มไม้ไม่ไกลจากกันนักถูกจับจองด้วยเหล่าชาวบ้าน ทั้งคนที่เพียงแค่พักเฉย ๆ เพื่อคลายความเมื่อยล้าเพราะที่บ้านไม่ได้มีเงินมากพอที่จะกินข้าวให้ครบสามมื้อ ช่วงพักจึงทำได้แค่จิบน้ำเปล่าลูบท้องไปพลาง ๆ บางกลุ่มดีหน่อยก็ห่อข้าวกลางวันมาทาน แม้จะไม่ใช่เนื้อแต่ก็เป็นผัดผักที่ใส่น้ำมันเล็กน้อย ก็นับว่าดีมากแล้วสำหรับชาวนาในท้องที่ชนบทเช่นนี้
ซุนจือหลินพักเที่ยงเร็วกว่าทุกวันเล็กน้อย เพื่อนำอาหารกลางวันมาส่งให้กับพ่อและพี่ใหญ่ที่จัดการในส่วนของแปลงนารวม อันที่จริงเรียกว่ามาเป็นเพื่อนพี่รองจะเหมาะกว่า เพราะเธอมีหน้าที่เพียงเดินกางร่มให้ตนเองและพี่รองเท่านั้น ส่วนอาหารทั้งหมดเขาเป็นคนถือเอง
เมื่อไปเห็นพ่อกับพี่ใหญ่กำลังคุมงานส่วนที่เหลืออยู่ ซุนจือหลินจึงโบกมือเรียกพวกเขา ซุนฉวนเซิ่งหาร่มไม้ที่ไม่มีคนนั่งพัก ก่อนจะวางอาหารที่เตรียมมาไว้ ซึ่งซุนจือหลินรีบ
