ซุนจือหลินออกมาส่งคู่หมั้นหลังจากทั้งสองฝ่ายได้ตกลงหมั้นหมายกันเป็นที่เรียบร้อย ซึ่งระหว่างทั้งคู่ไม่ได้มีบทสนทนามากนัก เพราะเขาต้องไปส่งแม่ที่บ้านและออกไปทำงานเช่นกัน ทั้งสองฝ่ายจึงเร่งรีบแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง
ซึ่งก่อนที่เขาจะปั่นจักรยานออกไปโดยมีผู้เป็นแม่ซ้อนอยู่ด้านหลัง เขาพูดกับเธอว่า “ตอนเย็นเดี๋ยวพี่ไปรับ”
และแน่นอนว่าจากบ้านไปจนถึงสำนักงานไม่ได้ไกลกันมาก เธอเดินไปกลับกับพี่รองทุกวัน ทว่าซุนจือหลินกลับพยักหน้าตกลงเสียอย่างนั้น พลางส่งยิ้มหวานไปให้ ฝ่ายชายหนุ่มชะงักค้างเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มหวานของคู่หมั้นสาว
เพียงเสี้ยวอึดใจก็เห็นใบหูของโจวเหวินหลงขึ้นสีแดงก่ำ นั่นจึงทำให้หญิงสาวหัวเราะออกมากับท่าทางน่ารักของเขา
เมื่อเห็นชายหนุ่มหายลับจากระยะสายตาไปแล้วจึงออกไปทำงานพร้อมกับพี่ชายคนรองอย่างเช่นทุกวัน พ่อและพี่ใหญ่แยกตัวไปคุมงานในส่วนของแปลงนา ส่วนแม่นั่งคุยกับแม่สื่อฟางต่
