เช้าวันต่อมาหลังจากบ้านสกุลซุนทานอาหารเช้าร่วมกันเรียบร้อยแล้ว ยังไม่ทันจะแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเอง พลันหน้าบ้านก็เกิดเสียงเรียกหนึ่งซึ่งซุนจือหลินจำได้ดีว่าไม่ใช่เสียงของเขาคนนั้นอย่างแน่นอน
จะว่าไปแล้วเธอก็แอบลุ้นอยู่เหมือนกันว่าเขาจะมาสู่ขอเธอภายในสามวันหรือเปล่า เพราะด้วยฐานะของเขาแล้ว การจะแต่งภรรยาสักคนนับว่าเป็นเรื่องยากอยู่บ้าง
อีกอย่างถ้าหากภายในสามวันนี้ไม่มีแม้แต่การส่งแม่สื่อมาเจรจาทาบทาม นั่นหมายความว่าเธอต้องแบกรับคำนินทาจากชาวบ้านเรื่องในวันนั้นไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะมีข่าวดีอย่างเช่นงานมงคลเกิดขึ้น
ซึ่งถึงตอนนั้นคงต้องพิจารณาคำว่า ‘รัก’ ของผู้ชายคนนี้ดูอีกครั้ง
พอรู้ว่าไม่ใช่คนที่รอคอยซุนจือหลินจึงคิดว่าคงเป็นชาวบ้านที่มาหาพ่อซึ่งเป็นผู้นำหมู่บ้านอย่างเช่นปกติ ซึ่งผู้เป็นพ่อก็อยู่บริเวณลานบ้านอยู่แล้ว หญิงสาวจึงช่วยแม่เก็บถ้วยจานที่ใช้แล้วในครัวต่อไป ซึ่งกลายเป็นว่าเฉินรุ่
