ซุนจือหลินตื่นเช้ากว่าทุกวันเพราะวันนี้มีนัดกับคู่หมั้นเอาไว้ว่าจะไปขายผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวที่ห้างสรรพสินค้า
ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตลายดอกไม้เล็ก ๆ สีชมพูอ่อนดูเข้ากันกับกระโปรงเรียบ ๆ สีเดียวกัน ใบหน้าที่ถูกผลัดแป้งเพียงเบาบาง และริมฝีปากอิ่มมีลิปสติกสีชมพูกลีบบัวเคลือบทับเพื่อไม่ให้ดูจืดชืดจนเกินไป มือเรียวถักเปียเดียวด้วยความเคยชิน เพียงไม่นานก็เสร็จเรียบร้อย เธอหมุนไปมาอยู่หน้ากระจกอยู่นานทีเดียว
พอดีกับที่ได้ยินเสียงเรียกคุ้นเคย หญิงสาวจึงคว้าเอากระเป๋าสะพายใบเล็กและถุงกระดาษที่เตรียมเอาไว้ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปด้วยท่าทางสดใสมีชีวิตชีวาสะกดสายตาคนที่ได้พบเห็นไม่เว้นแม้แต่คู่หมั้นของเธอเองก็เช่นกัน
“พี่เหวินหลงมาแล้วววว”หญิงสาวทักทายคู่หมั้นเสียงหวาน
โจวเหวินหลงหันไปตามเสียงหวานนั่น พลันเมื่อเห็นใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือที่โผล่ออกมาจากประตูก่อนตัวก็ถึงกับลมหายใจสะดุด หัวใจเต้นแรงขึ้นมาฉับ
