หยางจิ้นก้าวเดินเข้ามาในเยว่หัวกงด้วยสีหน้ายิ้มแย้มต่างจากเมื่อครู่มากนัก เขามองเห็นซู่จินจัดดอกไม้กับเหล่านางกำนัล ด้วยว่าต้องนำดอกไม้เหล่านี้ไปถวายเจ้าแม่หนี่วาในหอหนี่วาที่อยู่ทางทิศเหนือของพระราชวัง
“ถวายบังคมเหนียงชิน” หยางจิ้นเอ่ยถวายบังคมซู่จิน ซู่จินเงยหน้าขึ้นมองหยางจิ้นด้วยรอยยิ้ม
“เจ้ามาแล้วหรือ” ซู่จินเอ่ยทักทาย
“อืม”
“มานั่งใกล้ๆ ข้า” ซู่จินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หยางจิ้นก้าวเดินไปนั่งคุกเข่าข้างๆ ซู่จินมองนางที่วางกิ่งดอกท้อบนถาด
“เมื่อครู่ข้าได้ยินเสียงเจ้าดังอยู่หน้าตำหนัก ใครทำอะไรให้เจ้าไม่พอใจ” ซู่จินเอ่ยถามเขา
“พวกขันทีปากมาก พวกมันนินทาเหนียงชิน หม่อมฉันสั่งโบยสี่สิบไม้ และไล่ไปอยู่โรงซักล้าง” ยางจิ้นเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเป็นอันมาก
“เจ้าจะไปสนใจพวกเขาทำไมให้ปวดหัว เจ้าคิดเสียว่าเป็นแค่ลมปากของขันทีไม่มีหูรูด” ซู่จินเอ่ยบอก แล้วจับกิ่งดอกท้อขึ้นมาปักในแจ
