เฟยหรงและอิ๋งเป่ยก้าวเดินเข้ามาในเยว่หัวกง ทอดสายตาเห็นซู่จินนั่งบนตั่งกลางห้องโถง ในมือเรียวถือถ้วยชาแล้วดื่มหนึ่งคำแล้วค่อยๆ ส่งถ้วยส่งให้มายาที่คอยรับใช้นาง มายาเห็นว่าพวกเขาก้าวเดินมาหาซู่จินนางจึงลุกขึ้นยืนคารวะเฟยหรงและอิ๋งเป่ย
“ได้ยินว่าต้าหวางรู้เรื่องของเราแล้ว” อิ๋งเป่ยเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
“ใช่เขารู้แล้ว” ซู่จินเอ่ยบอกเช่นนี้
“ข้าจะไปสารภาพกับพระองค์เอง” เฟยหรงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“จิ้นเอ๋อร์ รู้เรื่องของเรามาตั้งนานแล้ว แต่เขาแค่ไม่พูดออกมา เพราะเขาไม่อยากให้ข้าเป็นกังวล และพวกเจ้ามีความดีความชอบต่อแคว้นเซี่ยของเรา เขาก็เลยไม่ห้ามข้า” นางเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ถ้าต้าหวางไม่ว่าอะไรข้าก็เบาใจ ข้าไม่อยากให้ต้าหวางตำหนิเจ้า” อิ๋งเป่ยเอ่ยบอกเช่นนี้
“ถึงตำหนิไปเขาก็ห้ามข้าไม่ได้หรอก” นางเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
“เจ้านี่นะ” เฟยหรงเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกับนาง
“
