ซู่จินก้าวเดินเข้ามาในมู่ตานกงซึ่งเป็นตำหนักหลังเก่าของนาง บัดนี้กลับรกร้างตั้งแต่นางจากมา และดูทรุดโทรมอย่างมาก อีกทั้งภายในตำหนักข้าวของกระจัดกระจายไร้ผู้ดูแลตำหนัก ทำให้นางหวนนึกถึงเมื่อก่อนที่มีเสียงผู้คนและเสียงของหยางจิ้นวิ่งเล่นกับนางกำนัลและขันทีหลายต่อหลายคน
“ผ่านไปแค่ปีเดียว ข้าไม่คิดว่ามู่ตานกงจะทรุดโทรมถึงเพียงนี้” ซู่จินเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“เห็นว่าเว่ยไท่โฮ่วจะทุบตำหนักหลังนี้ แต่ต้องใช้เงินพอสมควรจึงไม่ทุบและปล่อยทิ้งล้างเอาไว้” หลินหลังเอ่ยบอกเช่นนี้
“ไปประทับที่เจียวฟางกงก่อนดีไหมเพคะ ตั้งแต่เว่ยไท่โฮ่วไปอยู่เยว่หัวกงก็ไม่มีใครเข้าไปอยู่ตำหนักแห่งนั้น เพราะอดีตต้าหวางยังไม่ได้แต่งตั้งหวางโฮ่ว” มายาเอ่ยบอก
“พวกเจ้าให้ขันทีและนางกำนัลเก่าของมู่ตานกงที่กระจัดกระจายออกไปอยู่ที่อื่น ให้พวกเขากลับมาตำหนักแห่งนี้ และเก็บกวาดให้สะอาด ข้าจะนอนตำหนักนี้ไม่ไปไหน จนกว่าถึงวั
