สามวันต่อมา หลังจากว่าราชการกับหยางจิ้นแล้วเสร็จ หมี่ซู่จินกลับมายังเยว่หัวกง มายาส่งถ้วยชาให้ซู่จินที่นั่งลงบนฟูกนั่ง ซู่จินรับถ้วยน้ำชามาดื่มหนึ่งคำ ทันใดนั้นหลินหลังก้าวเดินมากับขันทีหนุ่มรูปงามหน่วยก้านดีอายุยังน้อย เขามายืนต่อหน้าซู่จินและถวายบังคม
“เจ้าชื่อแซ่อะไร”
“หม่อมฉันแซ่อู่ นามหวังพระเจ้าค่ะ” อู่หวังเอ่ยบอกซู่จินเช่นนี้
“ต่อไปเจ้าไปเป็นขันทีของต้าหวาง อย่าทำให้ข้าผิดหวัง” ซู่จินเอ่ยบอกเช่นนี้
“หม่อมฉันขอจงรักภักดีกับต้าหวางและไท่โฮ่วจนกว่าชีวิตจะหาไม่พระเจ้าค่ะ” อู่หวังเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วใช้มือขวาทับมือซ้ายก้มหัวลงจรดพื้น แล้วลุกขึ้นยืน
“ไปทำหน้าที่ของเจ้าเถิด”
“พระเจ้าค่ะ”
หลินหลังและอู่หวังเข้ามาในเฉินฉางกง ในห้องทรงงาน ขณะที่หยางจิ้นต้าหวางพึ่งเล่าเรียนกับอิ๋งเป่ยเรื่องการทหารและจางหลิวสอนเรื่องการปกครองให้เช่นทุกวัน
“หลินหลังเจี่ยเจีย ท่านมาใครมาหรือ” ห
