ตอนที่ 5 สืบข้อมูลเลขา

ส่วนแดเนียล เมื่อเข้ามาในห้องทำงานแล้ว ก็ยกโทรศัพท์โทรไปหามือขวาคนสนิททันที "คริส ฉันอยากรู้ประวัติของคนที่คุยกับมุกดาที่ล็อบบี้เมื่อ 10 นาทีที่แล้ว ขออย่างละเอียดด้วยนะ ว่ามีความเกี่ยวข้องกับเลขาของฉันยังไง แล้วเอามาส่งพรุ่งนี้พรัอมกับข้อมูลของมุกดาก็แล้วกัน" "ครับนาย" คริสที่ฟังอย่างตั้งใจก็ขานรับและรีบดำเนินการทันที ​ ส่วนแดเนียลนั้นกำลังมีความสุขกับการนั่งดื่มกาแฟยามบ่ายกับเอแคร์ไส้ครีมที่มุกดาซื้อมาให้ พร้อมกับมองการสอนงานผ่านกล้องวงจรปิดของใบหม่อนและมุกดาไปด้วย ส่วนใบหม่อนกับมุกดาก็นั่งสอนงานกันต่อไปอย่างเคร่งเครียดเพราะมีเวลาน้อย แถมมุกดายังเหมือนคนไม่มีสมาธิด้วย "เป็นอะไร ทำไมพี่ว่ามุกเหมือนไม่มีสมาธิเลย มีอะไรบอกพี่ได้นะ" ใบหม่อนถามขึ้นเพราะเห็นสีหน้าของมุกดาไม่ดีเท่าไร "มุกขอโทษค่ะ เมื่อกี้มุกเจอกับครอบครัวลุงชัยยศ คนที่โกงคุณพ่อไป แถมพอมุกไม่ยกมือไหว้ เขาเลยด่าไปถึงคุณแม่ว่าไม่อบรมสั่งสอน เกือบจะมีเรื่องกันค่ะ พอดีบอสผ่านมา เลยเรียกให้ขึ้นมาข้างบนพอดี" มุกดาเล่าอย่างไม่ปิดบัง เพราะใบหม่อนเป็นคนหนึ่งที่เธอเล่าให้ฟังว่าครอบครัวเธอเจออะไรมาบ้าง และทำไมเธอถึงว่างงาน "ตายแล้วววว ทำไมไม่โทรมาบอกพี่ พี่จะไปช่วยจัดการซะให้เข็ด คนอะไรโกงเพื่อนได้หน้าด้าน ๆ" พอรู้เรื่อง ใบหม่อนก็เหมือนจะของขึ้น "ช่างมันเถอะค่ะ พี่ใบหม่อนสอนงานมุกต่อดีกว่า มุกสัญญาว่าจะตั้งใจเรียนรู้เลยค่ะ คุณครูใบหม่อน คิกคิก" มุกดาพูดออกมาแบบขำ ๆ เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศและเพื่อให้ตัวเองไม่คิดมากไปกับคนพวกนั้น "แหม... นักเรียนเกียรตินิยมอันดับหนึ่งอย่างมุกเรียนรู้งานได้ไวอยู่แล้วจ้า พี่ดีใจนะที่ได้มุกมาช่วยทำงานแทนพี่" ใบหม่อนพูดชมนักเรียนของเธอ เพราะตอนเรียนมุกดาก็จบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่งของคณะ "มุกก็ดีใจค่ะ ที่ได้รับโอกาสดี ๆ ที่พี่ใบหม่อนมอบให้ มุกสัญญาว่าจะตั้งใจทำงาน ไม่ทำให้พี่ใบหม่อนผิดหวังแน่นอนค่ะ" มุกดาก็ยิ้มรับและยกมือไหว้ขอบคุณใบหม่อนอีกครั้ง "ดีมากจ้ะ มีเวลาหนึ่งเดือน พี่จะสอนให้มุกรู้ทุกสิ่งทุกอย่างเลย ถึงแม้ตอนพี่ไม่อยู่ แล้วงานมีปัญหาก็โทรหาพี่ได้ตลอดเวลานะ" ใบหม่อนบอกกับคนที่เธอรักเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง "ขอบคุณค่ะ แบบนี้มุกสู้ตายเลย มา เรามาเรียนรู้งานกันต่อเถอะ" จากนั้นทั้งสองสาวก็เรียนรู้งานกันต่ออย่างเคร่งเครียด จนกระทั่งถึงช่วงเวลาเลิกงาน แดเนียลก็ออกมาจากห้องทำงาน ช่วงนี้เขาเหมือนคนว่างงานเพราะทุกอย่างลงตัวแล้ว "เลิกงานแล้ว กลับบ้านกันได้แล้วครับสาว ๆ พรุ่งนี้ค่อยมาสอนงานกันใหม่" แดเนียลที่เดินออกมาพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม "อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้วค่ะบอส บอสกลับก่อนได้เลยค่ะ" ใบหม่อนเงยหน้าขึ้นมาบอก ส่วนมุกดาก็เงยหน้าขึ้นยกมือไหว้คนที่บอกว่าจะกลับบ้าน "แล้วคุณมุกดาจะกลับยังไงครับ ผมลืมถามเลย" แดเนียลถามไปถึงเลขาคนใหม่ เพราะใบหม่อนเขารู้ว่าเธอขับรถมาเอง "มุกนั่งรถไฟฟ้ามาค่ะ แล้วก็ต่อแท็กซี่มาที่โรงแรมค่ะ" มุกดาบอกไปความความจริง เพราะการเดินทางแบบนี้ก็สะดวกดี "โอเค งั้นผมไปนะครับ" จากนั้นแดเนียลก็เดินจากไป จากนั้นไม่นานใบหม่อนกับมุกดาก็พากันกลับบ้านโดยที่ใบหม่อนมาส่งมุกดาขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีใกล้กับโรงแรม "ขอบคุณนะคะพี่ใบหม่อน" มุกดายกมือไหว้ใบหม่อนก่อนจะลงจากรถ "จ้า ก็มีสัมมาคารวะดีนะเรา คิกคิก พรุ่งนี้เจอกันจ้ะ" ใบหม่อนพูดแซวเบา ๆ กับการที่มุกดาไหว้เธอ เพราะมุกดาเล่าเรื่องเมื่อตอนกลางวันให้ฟังอย่างละเอียด ในตอนที่นั่งเรียนรู้งานด้วยกัน "พี่ใบหม่อนอะ คิกคิก เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ บ๊ายบาย" จากนั้นมุกดาก็ลงจากรถแล้วเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าไป ไม่นานมุกดาก็มาถึงบ้าน โดยที่อาศัยพี่วินมอเตอร์ไซค์เหมือนเดิมในการนั่งจากปากซอยเข้ามา "พ่อจ๋า แม่จ๋า มุกกลับมาแล้ว" มุกดามาถึงก็เรียกหาพ่อแม่เสียงดังเหมือนเด็ก ๆ ที่พึ่งกลับมาจากโรงเรียน "มาแล้วเหรอลูก ยิ้มมาแต่ไกลขนาดนี้และกลับค่ำขนาดนี้ แสดงว่ามีข่าวดีใช่มั้ยจ๊ะ" นาราเดินออกมาจากในห้องครัวพร้อมกับแก้วน้ำ และถามลูกสาวขึ้นหลังจากส่งแก้วน้ำเย็น ๆ ให้ลูกสาวแล้ว "ขอบคุณค่ะแม่ ข่าวดีจริง ๆ ด้วยค่ะ วันนี้มุกได้งานทำแล้วนะคะ เริ่มงานวันนี้ เลยอยู่เรียนรู้งานกับพี่ใบหม่อนจนเย็นเลยค่ะ" มุกดายกมือไหว้แม่ก่อนรับน้ำมาดื่มและตอบกลับไป "ดีใจด้วยนะลูก ถ้าพ่ออาการดีขึ้น พ่อจะไปทำงานด้วยเหมือนกัน" วีระลูบหัวลูกสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขา พร้อมกับบอกออกไป "แม่ก็ดีใจด้วยนะลูก หนูจะได้ไม่เครียด แม่เห็นหนูออกไปหางานทำแล้วผิดหวังกลับมา แม่ก็ไม่สบายใจ" นารานั่งลงขนาบอีกข้างของลูกสาวและจับมือให้กำลังใจกัน "มุกก็ดีใจค่ะ แล้วพ่อกับแม่ก็ไม่ต้องทำงานหนักเหมือนเดิมอีกแล้วนะคะ เพราะมุกได้เงินเดือนสูงมากกก ก. ไก่ ล้านตัวเลยค่ะ" มุกดาบอกกับพ่อแม่เหมือนเด็กขี้อวด "เท่าไรลูก แต่ถึงจะได้เยอะ แม่กับพ่อก็อยากให้มุกเก็บไว้ด้วยนะ เผื่อมุกอยากจะเรียนต่ออย่างที่ตั้งใจไว้" นาราเอ่ยขึ้น เพราะมุกดาเคยตั้งใจว่าจะเรียนต่อปริญญาโท โดยการสอบชิงทุนไปเรียนต่อที่เมืองนอก แต่เกิดเรื่องซะก่อน... "มุกไม่ไปเรียนแล้วค่ะ อยู่ทำงานดีกว่า มุกได้เงินเดือนตั้ง... " พูดจบมุกดาก็ยกมือข้างซ้ายขึ้น 1 นิ้ว "อะไรลูก... หนึ่งหมื่นเหรอ" นาราถามออกมาเพราะเงินเดือนเริ่มต้นของคนจบปริญญาตรีที่ไม่มีประสบการณ์ก็น่าจะประมาณ 2 หมื่น แต่ลูกสาวยังไม่ผ่านโปร เธอเลยคิดว่าน่าจะหนึ่งหมื่น "มันจะไม่น้อยไปหน่อยเหรอลูก จะพอค่าเดินทางมั้ย" วีระถามขึ้นอย่างไม่สบายใจ "ม่ายยยช่ายยย หนึ่งแสนบาทต่างหาก คิกคิก" มุกดาพูดขึ้นและหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข "ต่อไปนี้ มุกจะดูแลพ่อกับแม่เองนะคะ" พูดจบเธอก็สวมกอดผู้เป็นพ่อและแม่ด้วยความรัก "จ้าลูก ขอบใจมากนะ" นาราก็กอดตอบลูกสาวไว้และดีใจไปกับลูกที่ได้งานทำ "อ้อ... พ่อคะ พ่อทายซิคะ ว่าวันนี้มุกไปเจอใครที่โรงแรมที่มุกทำงานอยู่" มุกดาผละออกจากอ้อมกอดแม่ เมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้ "ใครลูก" วีระขมวดคิ้วแล้วถามขึ้น "ลุงชัยยศค่ะ วันนี้เขาไปกินข้าวกับป้าเกตุและพี่ชมพู่" "แล้วมุกได้บอกมันมั้ยลูกว่าให้เอาเงินมาคืนเราด้วย พ่อโทรไปหามันก็ติดต่อไม่ได้เลย ไอ้เพื่อนทรยศ" วีระถามกลับมาเสียงแข็งทันที "หึ คงจะคืนหรอกค่ะ เขาก็บอกว่าเขาโดนโกงเหมือนกันไม่ใช่เหรอคะ แต่มุกไม่เชื่อหรอก คนโดนโกงหมดตัว คงจะไปกินข้าวในโรงแรมหรูขนาดนั้นไม่ได้หรอก" มุกดาพูดขึ้นอย่างเจ็บใจไม่ต่างกัน "พอ ๆ เลยทั้งสองคน ช่างเขาเถอะ เวรกรรมมันมีจริง สักวันกรรมก็จะต้องตามสนองพวกเขา คุณก็อย่าเครียดมากนัก เดี๋ยวป่วยขึ้นมา ลูกก็จะห่วงหน้าพะวงหลังอีก" นารารีบห้ามทั้งสองคน และพูดกับสามี โดยเตือนเขาว่าถ้าเขาป่วยก็อาจจะทำให้มุกดาไม่มีสมาธิทำงาน "โอเค ๆ พ่อจะไม่เครียด พ่อขอโทษนะลูกมุก" วีระลูบหัวลูกสาวของเขาไปด้วยพร้อมพูดขอโทษไปด้วย "งั้นมุกมีงานให้พ่อทำ เพื่อเป็นการไถ่โทษ" มุกดาบอกพร้อมกับรอยยิ้ม "อะไรลูก" ทั้งนาราและวีระถามขึ้นพร้อมกัน "คุณพ่อต้องช่วยคุณแม่ดูแลแปลงกุหลาบให้มุก เพราะมุกคงไม่มีเวลาดูแล คุณพ่อทำให้มุกได้มั้ยคะ" มุกดาบอกออกไป แปลงกุหลาบก็อยู่หลังบ้านเธอนั่นเอง "ได้สิลูก พ่อจะดูแลให้อย่างดีเลย" วีระพูดออกมาด้วยความดีใจ เขารู้ว่าลูกอยากให้เขามีอะไรทำแก้เบื่อก็เท่านั้นเอง "เอาล่ะ งั้นลูกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมาทานข้าวด้วยกันนะลูก แม่ทำของโปรดลูกไว้เยอะแยะเลย" นาราบอกกับลูกสาว จากนั้นมุกดาก็ขึ้นไปอาบน้ำและลงมาทานข้าว อาหารวันนี้มีอาหารรสจัดแบบที่บอสของเธอชอบ ทำให้มุกดาที่กินข้าวไป ยิ้มไปอย่างมีความสุข ไม่น่าเชื่อว่าคนหน้าฝรั่งจ๋าขนาดนั้น จะชอบอาหารรสแซ่บ ๆ แบบนี้ วันหลังทำไปฝากดีกว่า มุกดาคิดในใจ...