‘เอี๊ยด…’
ประตูห้องวีไอพีที่ฉันอยู่เปิดออก คุณหมอเดินเข้ามาด้วยพร้อมพยาบาลหนึ่งคนด้วยรอยยิ้ม ‘ว่าแต่หมอจะยิ้มทำไมกัน การป่วยไม่ใช่เรื่องน่ายินดีซะหน่อย’
“ผมขอตรวจอาการอีกสักเล็กน้อยนะครับ” หมอพูด ฉันก็พยักหน้ารับ นั่งตัวตรงให้เขาตรวจ ไม่ถึงนาทีหมอก็ซักไซ้ถามอาการอีกเล็กน้อย
“ตอนนี้มีอาการอะไรที่ทำให้รู้สึกไม่สบายไหมครับ”
“คุณหมอคะ ฉันถูกมีดบาดก็จริง แต่ไม่รู้ทำไมฉันจู่ ๆ ถึงเวียนหัวพะอืดพะอมจะอ้วกตลอดเวลา จริง ๆ ก่อนหน้าก็มีบ้าง แต่มันเริ่มออกอาการหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุนี่จริง ๆ ค่ะ ฉันเป็นโรคร้ายรึเปล่าคะ หรือว่าบาดทะยัก” ฉันทำหน้าไม่สบายใจมองหมอ แต่หมอก็ยังยิ้ม แถมยังเบนสายตาไปหาพี่เรย์อีก
“คุณพ่อครับ ช่วงนี้ยังไงก็ดูแลคุณแม่อย่างใกล้ชิดด้วยนะครับ”
“คะ?” ฉันถึงกับเบิกตาโพลง หันไปมองหมอสลับกับพี่เรย์ ดูเหมือนพี่เรย์ก็สับสนเหมือนกันฉัน ‘อะไรคือคุณพ่อ คุณแม่ คุณหมอเขาหมายถึงใครกัน
