“พี่...เออ คุณบอส” ฉันลืมตัวเรียกเขาว่าพี่ต่อหน้าคนอื่น แต่ก็วกกลับมาเรียกคุณ พี่บอสเดินตรงดิ่งล้วงกระเป๋ากางเกงทำหน้าตาคมดุ ดันกระพุงแก้มหงุดหงิด
“ผมก็นึกว่าเลขาผมหายไปไหน โทรหา 50 กว่าสายก็ไม่รับ ที่แท้ก็มาอยู่กับอาจารย์เรย์นี่เอง” น้ำเสียงแดกดันชัดเจน ฉันที่ก้มหน้าเงยมองพี่เขา แม้เรียวปากจะยิ้ม แต่ดวงตาที่จ้องกันเต็มไปด้วยความโกรธเดือดดาลหนักมาก
“พอดีพายเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ขอโทษที่ไม่ได้รับสายบอสค่ะ”
“งั้นรีบกลับกัน งานคุณเลขายังมีเป็นกอง” มือหนายื่นมาจับข้อแขนฉันข้างที่ไม่มีบาดแผลก่อนจะกระชากฉันให้เดินตามดื้อ ๆ ฉันเจ็บมาก
“โอ๊ย อย่าลากสิคะ พายเจ็บนะบอส” มันเจ็บจนฉันไม่สามารถกลั้นเสียงได้ พี่เรย์ที่เห็นภาพแบบนั้นก็รีบยืนมือแกร่งจับไหล่คุณบอสพร้อมเสียงที่เข้มกว่าปกติออกมาเช่นกัน
“คุณบอสครับ รบกวนอย่าทำรุนแรงกับพายด้วยครับ”
พี่บอสที่กำลังโมโหและพยายามจะลากฉันกลับโดยไม่สนใจอะไรนั
