17
บทรัก...ทดแทน (2)
“พี่จะไม่ยอมปล่อยให้หนูสับสนอีกแล้ว...” เขากระซิบด้วยนัยน์ตากรุ่นแดงก่ำเยิ้ม จนลมหายใจร้อนตีหน้าฉัน “หนูต้องฟังพี่ และจำไว้ว่าร่างกายและหัวใจเป็นของพี่คนเดียว”
“ถ้างั้น...พี่ละคะ จะยอมเป็นของหนูคนเดียวบ้างรึเปล่า”
“ได้อยู่แล้วครับ แต่พี่บอกไว้ก่อนนอกจากพี่จะหึงแรงแล้วพี่กินดุมากนะครับเตรียมตัวไว้ให้ดีล่ะ”
“งั้นเหรอคะ...” ฉันเงยหน้าเผชิญมองเขาอย่างเย้ายวน
“ถ้าพี่เผลอทำอะไรเกินไปบ้าง...หนูห้ามโกรธพี่นะ” ฉันยกยิ้มมุมปาก ดึงปลายเสื้อเขาไว้แน่
“ใครจะรู้กัน...หนูอาจเป็นฝ่ายที่เผลอก่อนก็ได้” สิ้นคำฉัน เขากระชับอ้อมแขนแน่น แล้วค่อย ๆ พาฉันเอยลงนอนแผ่นหลังฉันสัมผัสกับผ้าปูเตียงเย็น ๆ จากอุณหภูมิห้อง แต่ความร้อนจากมือเขากลับทำให้ฉันรุ่มร้อนไปหมด
นัยน์ตาเขาจับจ้องมองฉันจากด้านบนอย่างถวิลหา
“อย่ากลัวพี่นะ...ถ้าพี่รุนแรงไปบอกได้” เสียงเขานุ่มเชิญชวนราวกับอยู่ในฝัน
“หนูไม่
