บรรยากาศที่เคยหวานละมุนจนมดแทบขึ้นในห้องใต้ดินลับกลับกลายเป็นความเย็นเยียบจนเสียวสันหลังวูบ เมื่อร่างในชุดดำปริศนายืนจ่ออาวุธลงมาจากปากทางบันได
แสงไฟฉายสั่นไหวไปตามจังหวะชีพจรที่เต้นระรัวของน้ำชา เธอเบียดกายเข้าหาแผ่นหลังแกร่งของไอดอลที่บัดนี้ยืนตัวตรงสง่านิ่งขรึม ถึงแม้ว่าเสื้อเชิ้ตของเขาจะยังติดกระดุมไม่ครบทุกเม็ดเพราะเพิ่งผ่านศึกรักมาหมาดๆ แต่รัศมี "ความขี้เก๊ก" และความน่าเกรงขามก็ยังแผ่ออกมาจนชายชุดดำต้องชะงักฝีเท้า
"แกเป็นใคร! และต้องการอะไรจากสมบัติของคุณย่า!"
ไอดอลตวาดเสียงต่ำพรางขยับแว่นสายตาด้วยนิ้วกลางอย่างใจเย็นประหนึ่งสถาปนิกที่กำลังตรวจแบบงานก่อสร้างที่ผิดพลาด
"รู้ไหมว่าการบุกรุกยามวิกาลและพกอาวุธแบบนี้ มีโทษจำคุกกี่ปี ผมคำนวณให้เอาไหม"
"หุบปาก! ไอ้สถาปนิกหน้าหล่อ!"
ชายชุดดำตะคอกกลับพรางก้าวลงบันไดมาอีกขั้น
"ส่งกล่องกำมะหยี่ใบนั้นมาให้กูเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่อยากให้เมียแ
