ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องใต้ดินลับในทันทีที่บานประตูไม้โอ๊คด้านบนเลื่อนปิดสนิทลงด้วยอุ้งเท้าป่วนๆ ของเจ้าสโนว์ แสงสว่างเพียงน้อยนิดจากกระบอกไฟฉายที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โบราณส่องกระทบกับฝุ่นละอองที่ปลิวว่อนในอากาศ น้ำชายืนนิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขนของไอดอล
หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความมืดและบรรยากาศที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอกทำให้เธอกลัวจนตัวสั่น ทว่าสัมผัสจากมือแกร่งที่โอบกอดเอวเธอไว้กลับเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เธอยังอุ่นใจได้ในตอนนี้
"คุณไอดอลคระ... เราจะออกไปได้ยังไงคระ? สโนว์มันขังเราไว้ข้างล่างนี้แล้วคระ!"
น้ำชาเสียงสั่นเครือพรางซุกใบหน้าลงกับอกแกร่งของสามี
ไอดอลขยับแว่นสายตาด้วยท่าทางที่ยังคงความขี้เก๊กไว้ได้แม้ในสถานการณ์คับขัน เขาพยายามใช้ไหล่ดันประตูไม้ด้านบนแต่ก็พบว่ามันถูกล็อคจากกลไกภายนอกที่ต้องใช้แรงมหาศาลหรือกุญแจพิเศษเท่านั้นถึงจะเปิดออกได้ สถาปนิกหนุ่มถอนหายใจยาวพรางก้ม
