เย็นวันเดียวกันนั้น ที่ลานจอดรถของไซต์งานเริ่มเงียบคนเริ่มกลับกันไปเกือบหมดแล้ว
ไอรินเก็บของแล้วเดินออกมาอากาศเย็น, ลมพัดผมยาวของเธอปลิวเบา ๆ
ไอรินสวมชุดเซฟตี้สีเรียบ เดินตามปกติของเธอแต่เสียงฝีเท้าเร่งตามหลังมาดังชัด
“ไอริน นี่เธอจริง ๆ ด้วย”
เธอหยุดยืน ! !
รอยยิ้มที่คุ้นเคย เคยเป็นของคน ๆ นี้..มันไม่มีอีกต่อไปแล้ว
นนท์ ! ! คนที่เธอเคยเรียกว่าแฟนและก็เป็นคนที่เธอเคยเกือบต้อง ฆ่า !! เพื่อป้องกันตัวเอง
เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ ทั้งผอมลง และดูแย่ลงกว่าเดิมมาก
“ไอริน…เราคุยกันได้ไหม?”
น้ำเสียงอ้อนวอน แทบจะขอร้อง ไอรินไม่ตอบเธอเพียงแค่ขยับตัวถอยหนึ่งก้าว เพื่อให้ตัวเองยืนในพื้นที่ ที่ปลอดภัยเท่านั้น
“ไม่มีอะไรต้องคุยแล้วละ”
เสียงของไอรินเธอนุ่ม แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น ไม่ใช่เพียงแค่เสียงแต่ท่าทางเป็นเช่นนั้นเช่นเดียวกัน
นนท์ในตอนนี้เหมือนคนหมดท่า สายตาสั่นระริก ยอมรับความผิดของตัว
