เอริคขยับตัวลุกขึ้นยืนช้า ๆ แผ่นหลังของเขาดูเยือกเย็นเมื่อยืนตัดกับแสงที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา สายตาเขาทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย ทว่าในใจกลับมีเพียงชื่อเดียวที่วนเวียนอยู่
“ เรื่อง..คาร์โล”
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักครู่หนึ่ง ออกัสไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เอริคจึงหันกลับมาสบตาเขาเห็นเพียงดวงตาและแววตาที่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งในฤดูหนาว
“ฉันจะไม่ปล่อยมันไว้ ”
ออกัสยกยิ้มที่มุมปากอย่างกับผู้ชนะแม้ร่างกายของเขาอาจจะยังไม่เต็มร้อย
“...งั้นรอให้ผมหายดีก่อน”
เขาเว้นจังหวะพลางจ้องลึกเข้าไปในตาของเอริค
“รอบนี้...เราจะไปด้วยกัน”
เอริคเพียงแค่พยักหน้าสั้น ๆ แต่มันกลับหนักแน่นกว่าคำสัญญาใด ๆ
เมื่อคราวนี้นำทีมโดยเอริค ออกัสและเจ้าถิ่นอย่างเซบาสเตียนพายุที่พัดถล่มยุโรป
เพียงไม่กี่สัปดาห์ต่อมา แผ่นดินยุโรปก็ต้องสั่นสะเทือน เมื่อพี่น้องตระกูลวิลเลียมเริ่มขยับเขยื้อน ราวกับมัจจุราชที่ออกล่าในยามวิกา
