เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวร่อนลงจอดบนรันเวย์อย่างนุ่มนวล ประตูเปิดออกพร้อมกับการก้าวลงมาของเอริค ลมร้อนของเมืองไทยปะทะใบหน้า แตกต่างจากความหนาวเหน็บในยุโรปที่เขาเพิ่งจากมา แต่สายตาของเอริคกลับยังคงเยือกเย็นไม่เคยเปลี่ยน
“กลับบ้านสักที”
เซบาสเตียนเอ่ยขึ้นขณะเดินตามเอริคลงมา เขาไม่ตอบแต่เพียงแค่ทอดสายตามองไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย ทว่าในใจกลับสั่นไหวด้วยคำสั้น ๆ
“ใช่เพราะยังมีคนที่รอฉันอยู่”
ที่มิลาน
ที่เขตชานเมืองที่มุ่งหน้าออกจากเมืองเก่าไม่มากนัก ในห้องพักเล็ก ๆ ที่เงียบเชียบหญิงสาวร่างบางยืนมองตัวเองนิ่งอยู่หน้ากระจกเงา ถึงแม้ตอนนี้ร่างกายของเธอจะดูซูบเซียวลงไปบ้าง
แต่หน้าท้องของเธอนั้นมันนูนขึ้นเด่นชัดเจนตามอายุครรภ์ 5 เดือนเพื่อที่จะมาฟ้องความจริงทุกอย่าง มือเรียวลูบไล้หน้าท้องเบา ๆ ด้วยความรู้สึกที่ปนเปกัน ทั้งหวาดกลัว ทั้งสับสน และเจ็บปวดอยู่ข้างในลึก ๆ
เฌอเอมเธอคือนักบั
