ร้ายเดียงสา (2)

Chapter : 10 ทั้งคู่ขยับมานั่งพิงหัวเตียงโดยนำไหล่มาแนบชิดกันขณะพูดคุยกันภายใต้แสงอาทิตย์ที่รอดผ่านหน้าต่าง อุณหภูมิหนาวเย็นของเช้ามืดที่เงียบเหงาค่อย ๆ จางหายแทนที่ด้วยความอบอุ่นที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นควันแผ่กระจายไปทั่วห้องพร้อมเพรียงกับกลุ่มก้อนอากาศสีหม่นที่ลอยไปลอยมาก่อนที่จะจางหายไปอย่างช้า ๆ จากนั้นกลับมาใหม่อีกครั้ง ออกจากริมฝีปากของทั้งคู่และตัวมวนบุหรี่ที่มีสะเก็ดไฟติด “พูดให้ถูก มันฟังดูตลกร้ายต่างหาก” โจวหัวเราะตามเธอ เสียงหัวเราะนั้นดูผ่อนคลายแต่เต็มไปด้วยความเศร้าซ่อนเร้น “ฮ่าฮ่าฮ่า แต่จริง ๆ แล้ว ความสัมพันธ์ของเรา มันก็คงต้องเปลี่ยนไป เราไม่ควรคาดหวังอะไรอีก... ถึงแม้ว่าต่อจากนี้ เราก็อาจจะกลายเป็นแค่เหมือนเพื่อนที่รู้ใจกันก็ตาม”ต้าเหนิงพยักหน้าอย่างเข้าใจ แม้ว่าเธอจะยิ้มแต่ภายในใจกลับรู้สึกปวดร้าว ความรักที่เธอมีให้กับโจวยังคงอยู่ แต่เธอก็รู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพวกเขามาถึงทางแยกที่ยากจะเลี่ยง ความใกล้ชิดระหว่างพวกเขาที่เคยทำให้หัวใจเต้นแรง ตอนนี้กลายเป็นเหมือนมีดคมที่กรีดลึกลงไปในใจทั้งสองอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง “บางที...” ต้าเหนิงเอ่ยเบา ๆ “ถึงเราจะไม่ใช่คนรักกันอีกต่อไป แต่หนูก็ยังอยากให้พี่อยู่ในชีวิตของหนู ในฐานะคนที่รู้จักหนูดีที่สุด” โจวยิ้มเศร้า ๆ ราวกับรู้ดีว่าคำพูดของเธอนั้นจริงใจ แต่เขาก็ไม่อาจย้อนเวลากลับไปได้ ความรู้สึกนั้นเคยทำให้เขามีความสุขมาก แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นภาระทางอารมณ์ที่ยากจะรับมือ “ถึงจะไม่อยากให้ความหวังหนู แต่พี่ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” เขาพูดออกมาอย่างแผ่วเบา “ถึงอย่างนั้นถ้าจะเป็นแค่เพื่อนกัน หนูก็ต้องปล่อยมือจากความสัมพันธ์นี้ให้ได้จริง ๆ ด้วยนะ” “ค่ะพี่...” ต้าเหนิงขานรับด้วยรอยยิ้มเมื่อน้ำตาหยุดไหล เธอเอียงศีรษะพิงไหล่เขาอย่างน่าเอ็นดู มอบบรรยากาศอันอบอุ่นให้แก่เขา สร้างความผ่อนคลายให้แก่ดันและกันภายใต้กลุ่มควันหม่นหมอง การสนทนาของพวกเขาแม้จะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำพูดที่ดูเหมือนเป็นเรื่องขำขัน แต่ภายใต้รอยยิ้มนั้นต่างเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ความอาลัยต่อสิ่งที่เคยเป็น และความหวังริบหรี่ในอนาคตที่อาจไม่มีที่ว่างให้กันอีก ในห้องที่เต็มไปด้วยความเงียบงัน วันนี้เป็นคืนสุดท้ายแล้วที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันเช่นนี้ท่ามกลางความรักและกลิ่นตัวของคนรักที่คุ้นเคย เวลาไม่เคยคอยท่ามันเคลื่อนคล้อยและผ่านไปอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะเตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้วก็ตาม แต่มันก็ยังคงผ่านพ้นไปอย่างไร้ความปรานีอยู่ดี ร่างของโจวและต้าเหนิงในสภาพเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงเล็ก ๆ ที่พวกเขาใช้ร่วมกันมาเป็นเวลานาน แสงไฟจากถนนข้างนอกลอดผ่านม่านบาง ๆ ให้เห็นเงาของทั้งคู่ที่ผสมกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียว เสียงหายใจของพวกเขาดังก้องในห้องที่คับแคบ “พี่ชอบไหมคะ?” ต้าเหนิงชันเข่าขึ้นโก้งก้นในท่วงท่าที่ยั่วยวนขณะที่ผลักกำแพงอยู่บนหัวเตียงปล่อยให้โจวที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอทำการกระหน่ำความเร่าร้อนใส่อย่างไม่บันยะบันยัง “ไม่มีวันไหนที่พี่ไม่ชอบ พี่ชอบตั้งแต่ครั้งแรกจนถึงครั้งนี้ หนูเป็นคนที่ดีที่สุดของพี่” เสียงเหนื่อยหอบครวญครางขณะจับสะเอวบางแน่นเพื่อควบคุมอย่างมั่นคงและกระแทกกระทั้น รับรู้ถึงสัมผัสรวมถึงความรู้สึกดี ๆ ที่เกิดขึ้นจากร่างกายของอีกฝ่ายที่ทำให้หัวใจสั่นไหวได้ไม่หยุด มองดูแผ่นหลังงามสง่า ศีรษะเล็ก ๆ กับหัวไหล่ที่สั่นเทิ่มและหน้าอกคู่โตที่เคลื่อนไหวไปมา โจวทั้งมีอารมณ์และมีความสุขที่ได้ร่วมรักกับต้าเหนิง การสอดใส่ยังคงดำเนินไปท่ามกลางเสียงหวานที่กระเส่าอย่างหนัก จนกระทั่งร่องรักสีสดสวยร่องนี้เกิดการบีบรัดอย่างรุนแรงทำให้อารมณ์ที่พุ่งพล่านของโจวถึงจุดปะทุ เขามอบน้ำเชื้ออุ่น ๆ สีขาวขุ่นให้เขา ทำให้เธอสั่นสะท้านด้วยความสุขยิ่ง แม้จะไม่เพียงพอสำหรับความต้องการที่มากล้น แต่ต้าเหนิงก็มีความสุขที่ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้จากคนคนนี้ที่เธอรักซึ่งกำลังจะกลายเป็นแฟนเก่าในไม่ช้า หลังจากความเร่าร้อนจบลง กลิ่นเหงื่อและความอบอุ่นยังคงปะปนในอากาศ ต้าเหนิงนอนพิงร่างของโจว เธอยังไม่พูดอะไรออกมา ปล่อยให้ความเงียบครอบงำความรู้สึกของทั้งคู่ แต่ในใจของเธอรู้ดีว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะได้สัมผัสกันในลักษณะนี้ “พี่...” ต้าเหนิงเริ่มพูดด้วยเสียงแผ่วเบา ทว่าอัดแน่นไปด้วยความรู้สึก “หนูรู้ว่าพี่เหนื่อย หนูก็เหนื่อยเหมือนกัน แต่คืนนี้...หนูอยากจำไว้ว่าเราสองคนเคยรักกันมากแค่ไหน” โจวหลับตา หายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เขาหันไปมองใบหน้าของต้าเหนิงโอบกอดร่างเล็ก ๆ ของเธอเอาไว้ในอ้อมอก ริมฝีปากของเขาขยับเป็นรอยยิ้มอ่อน ๆ “พี่ก็รู้...ว่าเรามาถึงจุดที่หนีไม่พ้นแล้ว แต่พี่อยากให้มันจบลงแบบที่เรายังจำกันในแง่ดี” ต้าเหนิงก้มลงมองมือของโจวที่วางอยู่บนท้องน้อยของเธอ เธอจับมือเขาไว้แน่น รู้สึกถึงความอบอุ่นและความคุ้นเคยที่ยังคงอยู่ แม้จะรู้ว่านี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้สัมผัสสิ่งนี้ “คืนนี้ หนูอยากให้พี่จำไว้ว่าหนูรักพี่มากแค่ไหน” เธอกระซิบ น้ำเสียงนั้นสั่นเล็กน้อย แต่เต็มไปด้วยความจริงใจและความอาลัย “พี่จะเป็นคนเดียวที่หนูรักแบบนี้จนกว่าหนูจะมีคนใหม่ และหนูจะไม่ลืมช่วงเวลาที่เรามีด้วยกัน...” โจวยิ้มอย่างเศร้า ๆ “พี่ก็รักหนู...มากกว่าที่พี่เคยคิดว่าพี่จะรักใครได้ แต่เราทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าความรักอย่างเดียวมันไม่พอ” ต้าเหนิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มลงไปจูบเขาเบา ๆ ราวกับเป็นการบอกลาครั้งสุดท้าย “ใช่...แต่คืนนี้ หนูขอแค่ให้เราจำไว้ว่าเรารักกัน” โจวโอบกอดเธอแน่นขึ้นอีก และในขณะนั้นพวกเขาก็ปล่อยให้ความรู้สึกของตัวเองนำพาพวกเขาไป มือของโจวลูบไล้ไปตามร่างของต้าเหนิงอย่างช้า ๆ ราวกับต้องการจดจำทุกส่วนของเธอไว้ให้ได้มากที่สุด ต้าเหนิงเองก็ตอบสนองอย่างนุ่มนวล แต่เต็มไปด้วยความหลงใหล เหมือนเธอต้องการให้ทุกสัมผัสเป็นสิ่งที่จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำของพวกเขาทั้งสอง เสียงหอบหายใจและการเคลื่อนไหวที่ประสานกันนั้นไม่ใช่เพียงการปลดปล่อย แต่เป็นการกล่าวคำลาโดยที่ไม่ต้องพูดออกมา ความเงียบที่ตามมาหลังจากนั้นคือช่วงเวลาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและความเศร้า ทุกสัมผัส ทุกการเคลื่อนไหวเป็นเหมือนสัญญาณสุดท้ายที่บอกว่าความสัมพันธ์นี้กำลังจะจบลง เมื่อการร่วมรักที่ลึกซึ้งนี้สิ้นสุด ต้าเหนิงนอนซบอกของโจว เสียงหัวใจของเขายังคงเต้นเป็นจังหวะเงียบ ๆ ในขณะที่ทั้งคู่จ้องมองเพดานห้องอย่างเหม่อลอย “พรุ่งนี้เราจะไปทางใครทางมันแล้วสินะ” ต้าเหนิงพูดขึ้นเบาๆ น้ำเสียงนั้นฟังดูเหมือนเธอกำลังจะร้องไห้ แต่เธอกลับยังคงรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้าไว้ โจวพยักหน้า เขาไม่พูดอะไร แต่จับมือเธอไว้แน่น “พี่หวังว่าหนูจะเจอคนที่ดูแลหนูได้ดีกว่าพี่” เขากระซิบเบา ๆ น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าและการยอมรับ “หนูแค่หวังว่าเราทั้งสองจะมีความสุขในทางที่เราเลือก” ต้าเหนิงตอบ น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยแต่ก็เต็มไปด้วยความหวัง To be continued...