ตอนที่ 41
ไม่นานนัก ทั้งสองก็ออกมาจากห้องน้ำ
ฌาลัลล์ใช้ผ้าขนหนูผืนใหญ่ห่อร่างบางไว้แน่น ก่อนจะอุ้มเธอมาวางลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง
มาตาลดาหมดแรง แม้แต่จะเอ่ยปากพูดก็ยังทำไม่ได้ ดวงตาปรือ มองเขาอย่างเลือนราง
ฌาลัลล์หยิบยาจากหัวเตียง ประคองศีรษะเธอขึ้นเล็กน้อย
“กินยาแก้พิษก่อนนะมาตาล”
น้ำเสียงเขาอ่อนลงกว่าที่เคย
“เดี๋ยวอาการจะดีขึ้น”
เธอรับยาจากมือเขาอย่างว่าง่าย ก่อนจะกลืนลงไปช้าๆ
ฌาลัลล์วางแก้วน้ำลง แล้วค่อยๆ ห่มผ้าให้เธออย่างทะนุถนอม
“หนาวจัง…”
เสียงหวานเอ่ยเบาๆ ราวกับคนเป็นไข้ เสื้อผ้าของเธอเปียกชื้นจนไม่อาจสวมใส่ต่อได้ เหลือเพียงผ้าขนหนูสีขาวสะอาดที่พันรอบกายไว้แน่น ฌาลัลล์ขยับเข้าไปใกล้ กอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนอย่างระวังที่สุด เพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น
“พักเถอะ…”
เขากระซิบเสียงต่ำ
“ผมอยู่นี่ไม่ต้องกลัวแล้ว”
ร่างบางขยับเข้าหาเขาเพียงนิด ก่อนจะหลับลงอย่างหมดแรง ทิ้งไว้เพียงความ
