แม่กระต่ายน้อยขี้เมา

ตอนที่ 3 เด็กเสิร์ฟสองสามคนยืนอึ้ง ตัวท็อปสุดหล่อที่ไม่เคยหลุดฟอร์มยังยืนมึน ส่วนมายมิ้นยืนเอามือทาบหน้าอกตัวเอง เธอทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน เธอเอียงคอเบาๆ เหมือนยังประมวลผลสิ่งมหัศจรรย์ที่เพิ่งเห็น “ปกติคุณฌาลัลล์น่ะ!ไม่ให้ใครแตะตัวง่ายแบบนี้” เสียงของเธอเบาลงแต่เต็มไปด้วยความตกใจ “ยิ่งเป็นผู้หญิงยิ่งไม่น่าเชื่อสายตา แล้วนี่อะไร? เธอกำคอเสื้อเขาฉุดกระชากลากเขาออกไปหน้าตาเฉย ตัวเขาเองก็ไม่ขัด! แถมลูกน้องยืนนิ่งเหมือนหุ่นยนต์อีก!” มายมิ้นยกมือกุมหัว ทำท่าเหมือนเห็นอนาคตเพื่อนสาวเละไม่เป็นท่า “โธ่เอ๊ย มาตาล… เธอกลายเป็นผงแป้งแน่นอนคืนนี้… เตรียมตัวลอยอังคารแบบผีไร้ญาติเลยมั้ง” เธอหันไปมองเด็กเสิร์ฟ “เรียกรถพยาบาลไม่ทันแล้วมั้ง เรียกรถขุดดินมาไว้ก่อนเลยไหม ฝังล่วงหน้าไปเลยเผื่อจะปลอดภัยกว่า?” ทุกคนยื่นนิ่งแต่สายตาทั้งหมดจับจ้องไปทาง ที่มาตาลดาลากเจ้านายตัวเองออกไป ราวกับกำลังดูโชว์ระดับท็อปของค่ำคืนนี้… หน้าผับxxx แสงไฟสลัวส่องหลังทั้งคู่เป็นเงาทอดยาว มาตาลดาดันร่างสูงให้ชนผนังหน้าร้านเบาๆ ก่อนเงยหน้ามองเขาด้วยดวงตาพร่ามัวเหมือนคนละเมอหวาน เสียงอ้อแอ้ของเธอทำเอาเขาแทบยืนนิ่ง “สุ๊ง… จังเลย… จูบไม่ถึงอะ…” ปลายปากเธอเม้มก่อนหลุดหัวเราะแผ่ว “หล่อขนาดนี้…หกพั๊นเองเหรอ…เดี๋ยวๆ…พี่หา… กุญแจรถก่อน…” เธอพิงเขาเต็มตัวเหมือนใช้เขาเป็นกำแพงกันโลกหมุน มือเรียวควานกุญแจเหมือนกำลังงมหีบสมบัติ ทั้งที่เมาจนแทบยกแขนไม่ขึ้น นิ้วสะเปะสะปะทั่วกระเป๋า ฌาลัลล์มองอยู่พักหนึ่งก่อนยิ้มมุมปากช้าๆ ทั้งเอ็นดูทั้งหงุดหงิดกับความงอแงน่ารักนั้น “แทนตัวเองว่าพี่อีกซะด้วยแม่กระต่ายน้อยขี้เมา” เขายกมือขึ้นแตะแผ่วๆ ที่เอวเธอเพื่อประคอง เพราะร่างบางตอนนี้ยืนตรงกลางระหว่างขาของเขาพอดี เธอเบียนเขาจนชิดกำแพงราวกับไม่มีที่ว่างเหลือให้ลมหายใจ "เอ๋...กุญแจรถพี่ไปไหนนะ! ปกติเขาไม่ชอบให้ใครแตะต้องตัว แทบจะพูดได้ว่าเขาเป็นคนที่รักสะอาด แต่ผู้หญิงเมาตาเยิ้มตรงหน้า เธอกลับทำให้เขายอมเสียฟอร์มอย่างง่ายดาย “มานี่ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” เขาพึมพำต่ำๆ ก่อนจะถอนหายใจยอมแพ้ต่อความอึกทึกของเธอ แล้วทันใดนั้น... เขาก็รวบเอวบางยกเธอขึ้นพาดบ่าอย่างง่ายดายจนเธอชะงักนิ่ง “ว้ายยย…” แต่เสียงร้องของเธอนั้นดันเหมือนคนง่วงมากกว่าคนตกใจ ฌาลัลล์เดินตรงไปที่รถของตัวเอง ด้วยท่วงท่าสงบเยือกเย็น ไม่สนคนมองรอบข้างแม้แต่นิดราวกับทั้งโลกถูกปิดเสียง… เหลือเพียงผู้หญิงในอ้อมแขนเขาเท่านั้น “เธอกล้าดียังไงมาตีราคาค่าตัวของฉัน…” เขาก้มลงพูดช้าๆ ข้างหูเธอน้ำเสียงทุ้มต่ำจงใจแกล้ง “เดี๋ยวจะทำให้รู้เองว่าผู้ชายอย่างฉัน… อันตรายกว่าตัวท็อปนั้นเยอะ” พรึบ!! เขาเปิดประตูรถ แล้ววางร่างบางลงบนเบาะหลังอย่างนุ่มนวล แต่สายตาที่มองเธอ…กลับไม่ได้นุ่มนวลเลยสักนิด มันเป็นสายตาของผู้ชายที่เริ่มเสียการควบคุม ด้วยผู้หญิงเมาตาเยิ้มที่กล้าดึงเขาลงจากหอคอยสูง ทั้งที่ยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ… ร่างสูงโน้มตัวลงมาทับบนตัวของเธอทันที เมื่อประตูรถปิดลงเขาก้มลงไปจูบ เนินอกอิ่มอย่างเร้าร้อน มือหนาจับเอวบางขึ้นเล็กน้องพอให้ใบหน้าประสานกัน เขาจูบหนัก จูบดุดัน จนร่างบางใต้ร่างสูงหายใจแทบไม่ทัน "อื้ม...น...นาย! ฉันหายใจไม่ทัน" แรงจูบทำให้เธอเผลอหายใจขาดช่วง ร่างบางสั่นวูบอยู่ใต้เงาร่างของเขา ทั้งถูกดูดกลืน ทั้งถูกโอบรัดจนแทบไม่มีที่ให้หลบหนีใดๆ หัวใจเธอเต้นถี่จนเหมือนจะหลุดออกมา ขณะที่เขายังไม่ยอมผละจากริมฝีปากนั้นง่ายๆ เสียงทุ้มแหบพร่าของเขาเฉียดหูเธอ “แน่ใจนะ…ว่าจะไม่เสียใจทีหลัง” เธอไม่ตอบด้วยคำพูด แต่ตอบด้วยสายตาที่ร้อนวาบและมือบางที่คว้าเสื้อเขาลงมาหา ก่อนจะประทับริมฝีปาก ลงบนริมฝีปากเขาอย่างรุนแรงจนเขาชะงักไปเสี้ยววินาที "ขอแบบจดจำไปตลอดชีวิตเลยได้ไม" ปลายนิ้วของเธอลากไล้ ผ่านแผงอกแข็งแรงใต้เสื้อเชิ้ตที่ถูกปลดกระดุมไปทีละเม็ด ลมหายใจของเขาสะดุดตามจังหวะสัมผัส ยิ่งทำให้เธอยิ้มพร่าในความมืดของห้องโดยสาร เธอเอื้อมมือดันไหล่เขาเบาๆ ให้เอนตัวลงก่อนจะพลิกขึ้นคร่อมเอวเขาอย่างไม่ลังเล กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนๆ บนตัวเธอผสมกับความกล้าบ้าบิ่นที่ไม่รู้มาจากไหน “หกพัน…ขาดตัว” เธอเอ่ยช้าๆ พร้อมใช้นิ้วชี้แตะอกเขาเบาๆ “ขอฟีลแฟนคืนเดียวจบแบบไม่ผูกพัน…ไม่ผูกมัด” เธอก้มลงกระซิบใกล้ริมฝีปากเขา จนเขาต้องกลั้นลมหายใจ “เสร็จแล้ว… ก็ไม่ต้องมาเจอกันอีก” เธอยกคางเขาขึ้นด้วยปลายนิ้วอย่างยั่วเย้า ก่อนถามด้วยเสียงแผ่วพร่าเมามายและท้าทายที่สุด “ตกลงไหมคะคุณน้อง? แล้วเราไม่จำเป็นต้องรู้จักชื่อกัน” ฌาลัลล์ยิ้มมุมปากอย่างคนได้เปรียบ ถึงเขาจะไม่ใช่คนฉวยโอกาส แต่ในสถานการณ์ที่ผู้หญิงตรงหน้าจงใจยื่นตัวเองเข้ามาเขาจะถอย…ก็ใช่ว่าจะทำได้ง่ายนัก “ถ้าพร้อมแล้ว…” เสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบใกล้ใบหน้าเธอ “ก็เริ่มเลย” คำพูดนั้นเหมือนสวิตช์ ร่างบางชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนรอยยิ้มพร่าจะคลี่ออกมาอย่างเย้ายวน "เริ่มเลย...! เธอพึมพำเสียงเบา ก่อนหัวเราะคิกออกมาเอง รอยยิ้มซื่อๆ คลี่บนใบหน้าหวานอย่างคนเมาที่อารมณ์ดี เธอเอียงตัวเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว ใช้หน้าผากแตะอกเขาเบาๆ เหมือนเด็กหลงทาง “โลกมันหมุน…แต่คนไม่จริงใจมาเจอฉัน ถ้าผูกพันผูกมัดอีกก็มีแต่เสียใจ” เสียงอ้อแอ้บ่นพึมพำ ก่อนจะซุกหน้าเข้าหาแหล่งพยุงใกล้ตัวที่สุด ก่อนที่โลกภายนอกถูกตัดขาด เหลือเพียงความเงียบอึดอัด ที่อบอวลด้วยลมหายใจร้อนผ่าวของคนสองคน เวลาผ่านไป…ช้า และยาวนาน แต่บรรยากาศรอบตัวกลับไม่ได้นิ่งตามเลยสักนิด กึก... กึก... กึก...! อาส์! อื้ม! เสียงรถโยกแรงมีเพียงคนในรถเท่านั้น ที่ได้ยินเสียงครางต่ำประสานกันข้างในห้องผู้โดยสาร ไม่ไกลจากนั้นบอดีการ์ดสองคน เดินตามเจ้านายออกมาจากผับตามหน้าที่ ก่อนจะหยุดกึก! "โอ้พระเจ้าคุณชาย รถ...! ชิ้นส่วนรถจะหลุดเป็นชิ้นๆ แล้วครับ" สายตาทั้งคู่จ้องไปที่รถของเจ้านายซึ่งขยับไหวเป็นจังหวะผิดปกติกระทั่งไฟรถสั่นวูบ ราวกับจะรับน้ำหนักอะไรบางอย่างไม่ไหว “…คุณชายจะฆ่าเรามั้ยถ้ารู้ว่าเรายืนดู” คนหนึ่งพึมพำ อีกคนกลืนน้ำลาย ก่อนสถบเสียงเบาแบบยอมแพ้ต่อโชคชะตา “คืนนี้…ผมว่าเราควรทำเป็นตาบอด” ทั้งสองหันหลังให้พร้อมกัน โดยไม่ต้องนัดหมายทิ้งไว้เพียงรถคันหรูที่จอดนิ่ง แต่แรงโยกนั้นดุดันไม่แกล้งใจใคร ทั้งสองยืนนิ่งทำหน้าที่เฝ้าเจ้านายตามคำสั่ง จนกระทั่ง ธาวินเดินออกมา แล้วเขาก็ถามหาฌาลัลล์ทันที “พวกนายสองคน เห็นเฮียไหม” บอดีการ์ดทั้งสองไม่เอ่ยคำ ได้เพียงพยักหน้าให้หมอหนุ่มเท่านั้น ธาวินยกสายตามองตามทิศทาง ที่ลูกน้องของพี่ชายพยักหน้าไป ก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่ รถหรูคันหนึ่งซึ่งกำลังโยกแรงจนไฟกะพริบ เขายืนท้าวเอว สบถเบาๆ อย่างงงงัน “เห้ย…เป็นไปได้ไงวะ เฮียฌาลัลล์ทำอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ” ธาวินหันไปมองบอดีการ์ดของพี่ชายทั้งสอง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือขำอย่างไม่น่าเชื่อ “ผู้หญิงเหรอ…เธอเป็นใคร? เล่นของใส่เฮีย หรือดาราคนไหนกัน” ลูกน้องทั้งสองส่ายหัวแทบจะพร้อมกัน พวกเขาไม่รู้เลยว่าเธอเป็นใครมาจากไหน บอดีการ์ดอีกคนเอ่ยขึ้น ตามภาพที่เห็นกับตา “คุณหมอธาวินครับ เธอคนนั้นตัวเล็กนิดเดียว แต่กำคอเสื้อคุณชายแล้วลากออกมา พวกผมตามออกมาก็เห็นภาพนี้เลยครับ” ธาวินถึงกับส่ายหัวอีกครั้ง เขาเอ่ยน้ำเสียงเบาลง แต่ยังแฝงความหนักใจ เมื่อนึกถึงบทสนทนาที่ต้องคุยกับพี่ชายในภายหลัง “พวกนายกลับกับฉันก็แล้วกัน ปล่อยเฮียไปเถอะ…” เขาเว้นจังหวะก่อนพูดต่อเหมือนปลอบใจทุกคน “นี่อาจจะเป็นครั้งแรกของเขาก็ได้ใครจะไปรู้”