ตอนที่ 16
มาตาลดากลับลุกขึ้นยืนแววตานั้นนิ่งสงบ และเด็ดขาด ก่อนที่เธอจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบา แต่แฝงคำสั่งบางอย่างอย่างชัดเจน
ในน้ำเสียงนั้น…
ไม่มีความเสียใจที่เลิกกับฐากูร มีเพียงความผิดหวัง
ผิดหวังที่คนสองคนซึ่งเธอรักและไว้ใจที่สุด เลือกจะหักหลังเธอโดยไม่พูดความจริง
“ฉันไม่โกรธเธอสองคนหรอกนะ”
มาตาลพูดช้าๆ อย่างควบคุมอารมณ์
“แต่ฉันผิดหวังมากกว่า ถ้าพวกเธอรักกัน ก็ควรบอกฉันตรงๆ ตั้งแต่แรก”
เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่ออย่างนิ่งสงบ
“ในเมื่อฐากูรไม่ได้ชอบฉันแล้ว ฉันก็ไม่คิดจะรั้งเขาไว้ตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”
คำพูดนั้นไม่ได้ประชด ไม่ได้เรียกร้อง มันเป็นเพียงความจริง ที่เธอยอมรับมันได้อย่างสง่างาม เจนจิราน้ำตาคลอขึ้นทันที เธอไม่คิดเลยว่า มาตาลดาจะเข้าใจเธอได้มากขนาดนี้ ทุกอย่างที่เธอทำกับเพื่อน
ทั้งในอดีต และในตอนนี้ มันผิด…และไม่น่าให้อภัย
“ขอบคุณมากนะ มาตาล”
เจนจิราพูดเสียงสั่
