Chapter : 11
พิมพ์ที่ยังคงส่งเสียงครวญครางอย่างต่อเนื่อง พยายามหอบหายใจ และเอ่ยตอบด้วยเสียงแหบพร่า “หนู...ไม่...แน่ใจ...” เสียงของเธอสั่นไหวจนแทบจะฟังไม่รู้เรื่อง ทุกคำที่ออกจากปากเต็มไปด้วยความอ่อนล้า ร่างกายของเธอเอนไปข้างหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อกวินปล่อยมือจากตัวเธอ พิมพ์ก็เอนกายลงมาก้มหน้า ร่างกายอ่อนล้าเสียจนไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากยืนรับแรงกระแทกที่ยังคงโถมเข้าใส่ไม่หยุด เธอหลับตาพริ้ม ปล่อยให้ความรู้สึกทั้งหมดซัดกระหน่ำใส่ตัวเธอทั้งทางร่างกายและจิตใจ
กวินแสยะยิ้มพลางถอนหายใจเบา ๆ “ดูเหมือนว่าหนูจะไม่ไหวแล้วนะ” เสียงเขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยอำนาจ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็น ทว่าแฝงไปด้วยความหยาบคาย เขาทิ้งช่วงเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นตีก้นของเธออย่างแรง “เพี๊ยะ!” เสียงดังสนั่นสะท้อนก้องในห้อง
พิมพ์สะดุ้งสุดตัว ความเจ็บปวดและความตื่นเต้นผสมผสานกันจนยากจะอธิบาย ร่างของเธอส
