“พวกเธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ ฉันกับคุณเจไดเราคบกันมาสักพักแล้ว และการแต่งงานครั้งนี้ก็เกิดจากความรัก เราทั้งคู่เต็มใจจะแต่งงานกัน”
เธอโกหกหน้าตาย ทั้งที่ในใจรู้ดีว่าสองคนตรงหน้าไม่มีทางเชื่อคำพูดนี้ง่ายๆ
“เหรอ…แต่ตอนม.ปลาย เธอเคยบอกพวกเราว่าเธอชอบพี่หมอ แล้วก็มีสัญญาใจกันไว้ไม่ใช่เหรอ ว่าถ้าเธอเรียนจบจากต่างประเทศเมื่อไหร่ เธอกับพี่หมอศรัณย์จะแต่งงานกัน”
เพียงได้ยินชื่อของคนที่เธอเก็บซ่อนไว้ในใจมานานหลายปี หัวใจดวงน้อยก็เหมือนถูกกระชากวูบหนึ่ง ความรู้สึกบางอย่างแล่นขึ้นมาจุกที่อก มือเล็กกำชายกระโปรงแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ใช่ เธอรักหมอศรัณย์ แล้วจะไปคบกับคุณเจไดตอนไหน พวกเราไม่ใช่เด็กสามขวบนะ จะได้เชื่ออะไรง่ายๆแบบนั้น”
เลนติน่าพูดเสริมเสียงเรียบ สายตาที่มองมายังเธอเต็มไปด้วยความไม่เชื่อและพยายามจับพิรุธทุกอาการ
“ผมนึกว่าเจ้าสาวผมหายไปไหน ผมเดินตามหาตั้งนาน”
ยังไม่ทันที่เธอจะได้แก้ตัวหรือป
