"เดี๋ยวก่อน" ทีแรกคิดว่าจะตามมาไม่ทัน "คุณมาร่วมงานศพใช่ไหมครับ"
"ผมหรือครับ"
"ใช่ครับ ผมถามคุณ"
"ใช่ ผมมาร่วมงานศพ"
"คุณรู้จักกับคนตายใช่ไหมครับ"
"คุณถามทำไม"
"ต้องคนรู้จักกันแหละถึงได้มาร่วมงานศพ แต่ผมเห็นว่าคุณยืนอยู่ห่างๆ ทำไมไม่เข้าไปล่ะครับ"
"ก็งานศพเสร็จแล้วไม่ใช่เหรอครับ" ว่าแล้วผู้ชายคนนั้นก็เปิดประตูรถกำลังจะขึ้นไปนั่ง
"คุณปราปต์"
"??" ได้ยินอีกคนเรียกชื่อถึงกับหยุดชะงักแล้วค่อยๆ หันหน้ากลับมามอง "คุณรู้จักผมได้ยังไง"
"เป็นคุณจริงด้วย" นอร์เวย์ใช้ไหวพริบสังเกตดู แต่ชื่อนี้เขาได้ยินตอนที่เธอรับโทรศัพท์ก่อนที่จะออกมาจากรีสอร์ท
"เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน ผมไปล่ะ" ว่าแล้วปราปต์ก็ก้าวขึ้นไปนั่งบนรถ แต่จังหวะที่กำลังจะปิดนอร์เวย์ได้ยื่นมือไปจับประตูไว้
"คุณเป็นพ่อภาษาอะไร ทำไมไม่ดูดำดูดีลูกเลย"
"คุณรู้เรื่องนี้?"
มันเป็นแบบที่นอร์เวย์คิดไว้จริง ผู้ชายคนนี้คือพ่อของเธอ แล
