“ งั้นเดี๋ยวม๊ากลับแล้วนะ อย่าดื้อ ทานข้าวทานยาให้ตรงเวลาด้วย ฝากด้วยนะคะคุณเฟย”
ก่อนจะไป เธอยังหันมาสั่งเฟยอีกรอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง แต่แฝงความห่วงใย เฟยทำเพียงก้มหน้ารับอย่างนอบน้อม ไม่กล้าสบตา และนายหญิงก็เดินออกจากห้องไป
“คุณอา เอาเสื้อผ้ามาครับ”
เขาชะเง้อมองไปทางประตู ราวกับกลัวว่าผู้เป็นแม่จะย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมพยักหน้าให้สกายรีบเดินไปตรวจดูอีกรอบเพื่อความแน่ใจ
“ไปแล้วครับเจ้านาย ไคเลอร์เตรียมรถรอแล้ว”
สกายกวาดสายตามองซ้ายมองขวาที่หน้าประตูอย่างระมัดระวัง ก่อนหันกลับมากระซิบรายงานด้วยท่าทางร้อนรนเหมือนกำลังทำภารกิจลับสุดยอด
“เอ้า!! คุณอาเอาเสื้อผ้าผมมาสิครับ ยืนรออะไร เดี๋ยวก็มีใครมาเห็นอีกหรอก”
น้ำเสียงเขาเร่งเร้าพร้อมคิ้วขมวดเข้าหากัน ทำเอาอาเฟยยืนนิ่งไปชั่วขณะ
“แต่ว่า… ผมว่านายน้อยคิดให้ดีอีกทีเถอะครับ ถ้านายหญิงรู้ว่านายน้อยแอบหนีออกจากโรงพยาบาล คนที่ซวยในครั้งนี้
