“ฮึก!!ฮึก!!ฮือออออ”
เขาไปแล้วเธอถึงกับปล่อยโฮ พร้อมรบที่ตามมาดูถึงกับส่ายหัว รีบเดินเข้ามากอด
“รักเขาแท้ๆแต่ทำปากแข็ง พี่ไม่เข้าใจเราเลยจริงๆ ”
“ก็หนูอยากให้เขาเจ็บเหมือนที่หนูเจ็บหนิคะ ฮึก!!!!”
เธอกอดพี่ชายแน่นร้องไห้จนตัวสั่น
“แก้แค้นแล้วได้อะไรทีนี้ ตัวเองก็เจ็บมีความสุขมากไหม ”
เขารู้แต่แรกว่าน้องสาวรักเจคอปอยู่แต่ปากแข็ง
“ต้องรอให้เสียเขาไปก่อนรึไงน้องถึงจะพอใจ ”
ไพลินส่ายหัวไปมา
“น้องจำวันที่เราเสียพ่อกับแม่ไปได้ไหม ”
“จำได้ค่ะ ”
เธอตอบพร้อมสะอื้น
“พวกเขาไม่มีวันกลับมา ต่อให้คิดถึงกันแค่ไหนก็ไปหากันไม่ได้ ถ้าน้องยังมีคนที่น้องรักอยู่บนโลกใบนี้ เราควรเก็บรักษาไว้ให้ดีที่สุด ”
ไพลินยิ่งสะอื้นเสียงดังเข้าไปใหญ่
“แต่เขาไปแล้ว ฮืออออ ฮืออออ ”
“แล้วน้องยังรักเขารึเปล่า ”
ไพลินพยักหน้า
“น้องรักเขา อึก ฮึก”
“ได้ยินแล้วใช่ไหม ”
พร้อมรบพูดขึ้น ร่างใหญ่ก็ปรากฏตัวที่หน้าปร
