เช้าวันใหม่ แสงแดดยามสายส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง หญิงสาวท้องโตอุ้ยอ้ายค่อยๆ เดินลงบันไดมาอย่างเชื่องช้า แต่เมื่อสายตาสะดุดเข้ากับร่างของผู้หญิงวัยกลางคนในชุดแม่บ้านที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตาไฟ เท้าเล็กก็หยุดชะงักทันที
เพียงเห็นแค่แผ่นหลังเธอก็จำได้
“ป้านุ่มคะ”
เสียงเรียกแผ่วสั่น ราวกับไม่มั่นใจว่าฝันไปหรือเปล่า
หญิงวัยกลางคนหันขวับมา เมื่อสบตากับคนที่คิดถึงสุดหัวใจ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มก็แปรเปลี่ยนเป็นน้ำตาทันที
“คุณไพลินของป้า ป้าคิดถึงเหลือเกิน”
ไม่รอให้ใครพูดต่อ ป้านุ่มรีบละทิ้งงานในมือ อ้าแขนกว้างรับร่างเล็กเข้ามาสวมกอด อ้อมอกอุ่นๆ ที่คุ้นเคยทำเอาไพลินน้ำตาแตก เธอสะอื้นไห้อย่างกลั้นไม่อยู่
“ขอโทษนะคะ… ฮึก! หนูทิ้งป้าไปโดยไม่บอกแม้แต่คำลา ฮึก… ฮืออ”
ร่างเล็กสั่นเทา กอดป้านุ่มแน่นอย่างรู้สึกผิด
“ป้าไม่โกรธหรอกค่ะคุณไพลิน ป้าเข้าใจ ป้าไม่เคยโกรธเลย… แต่ป้าคิดถึง คิดถึงจนใจแทบขา
