ห้องนี้มีรูปของแม่ฉันเต็มไปหมดทั้งรูปตอนปกติ รูปตอนใส่ชุดนักศึกษาและมีรูปที่คล้ายงานแต่งงานเนื่องจากแม่ฉันอยู่ในชุดเจ้าสาว ส่วนคุณเตอยู่ในชุดสูทคล้ายชุดเจ้าบ่าว ที่น่าตกใจกว่านั้นคือมีรูปที่แม่ของฉันอุ้มแมว แมวในรูปมีความคล้ายเหลียนฮวาอยู่หลายส่วน
เรื่องพวกนี้ยืนยันแล้วว่าสิ่งที่ได้ยินมาจากเป้ยคือเรื่องจริง เรื่องจริงแน่ ๆ และคุณเตก็เห็นฉันเป็นเพียงตัวแทนของแม่เท่านั้น
ความรู้สึกเสียใจนี้ฉันอธิบายยากลำบากเหลือเกิน
“คุณพริ้ง” เสียงป้าแม่บ้านดังขึ้นฉันจึงหันไปมอง ป้าปลีมีสีหน้าตกใจ “คุณพริ้งเข้ามาที่นี่ทำไมคะ”
“...” ฉันเพียงมองนิ่ง ๆ แล้วเดินออกมาเงียบ ๆ
เจ็บกว่าการเป็นแค่เด็กเขา คือฉันเป็นแค่ตัวแทนของคนที่ตายไป
“คุณพริ้งคะ คุณพริ้งจะไปไหนคะ” เสียงป้าแม่บ้านถามพลางเดินตามฉันออกมา ในตอนนี้ฉันเดินออกจากบ้านหลังใหญ่ เดินออกมาหน้าปากซอยเพื่อเรียกรถ
“กลับคอนโดค่ะ หวังว่าป้าจะไม่พูดเรื่องที
