เตวิชญ์มองหน้าพริ้งเพราด้วยความรู้สึกโกรธ โมโห หงุดหงิด ตอนนี้เขาหงุดหงิดมาก ก่อนหน้านี้เขาตั้งใจจะกลับบ้าน กลับไปสงบสติอารมณ์ ใจเย็นแล้วค่อยมาคุยกับเธออีกรอบ เขามั่นใจว่าเดี๋ยวเธอหายงี่เง่าทุกอย่างจะดีขึ้น ทว่ามันไม่เป็นแบบนั้นเนื่องจากแม่บ้านโทรเข้ามาบอกว่าพริ้งเพราเข้าไปในห้องนอนของเขาและเข้าไปในห้องนั้น ห้องที่ไม่ควรเข้า
เธอรู้รหัสเข้าห้องนอนแปลว่าเธอรู้เรื่องที่เขาปิดไว้ ความจริงเขาก็ควรเปลี่ยนตั้งนานแล้ว
เมื่อรู้แบบนั้นจากที่จะกลับบ้านเขาจึงย้อนกลับมาเพื่อคุยกับเธอให้รู้เรื่อง ทว่ากลับเข้ามาในห้องเขาก็เห็นว่าเธอกำลังเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเดินทาง เธอพูดออกมาเต็มปากว่าจะไปจากเขา แล้วคิดว่าคนอย่างเขาจะให้เธอไปงั้นเหรอ
ไม่ ไม่มีทางที่เขาจะยอมให้เกิดขึ้น ฝันไปเถอะ
“ดี ดีเหมือนกัน เก็บเสื้อผ้าก็ดี เก็บให้หมดแล้วกลับไปอยู่บ้าน” เตวิชญ์พูดอย่างเหลืออด เขาควรพาเธอกลับบ้าน เขาจะไม่ให้อิสระ
