ยาย่าจึงเลี่ยงไปทักทายลูกทัวร์คนอื่นๆ ที่เริ่มทยอยลากกระเป๋าเดินทางมารวมตัวกันจนหนาตาขึ้นเรื่อยๆ
“ริน…”
“คะ…”
“อยู่ต่อได้ไหม”
เขาลดน้ำเสียงถาม เบาราวกระซิบ เพราะรู้ดีว่าการที่รินนรีระมัดระวังท่าทีต่อเขา เป็นเพราะไม่อยากให้ตกเป็นเป้าสายตาของผู้คนในคณะทัวร์ ซึ่งหลายคนเริ่มรู้จักเธอ โดยเฉพาะยาย่าซึ่งพจน์ผู้เป็นสามีกำชับกำชาผ่านมาทางเจ้านายของเธอว่าให้คอยดูแลและอำนวยความสะดวกให้กับรินนรีเป็นพิเศษ
“ไม่ได้หรอกค่ะ” รินนรีส่ายหน้าปฏิเสธ สิงห์ทำหน้าผิดหวัง เขาอยากจะโกรธ แต่ก็โกรธไม่ลง เพราะเข้าใจได้ว่า ‘เธอมีเหตุผลของเธอ’ และเขานั่นเองที่ ‘ไม่มีเหตุผล’ แต่ก็ยังพยายามหาเหตุผลอย่างคนเห็นแก่ตัวอยู่ร่ำไป เพื่อที่จะเหนี่ยวรั้งเธอไว้กับเขาให้นานที่สุด โดยไม่ใส่ใจความยุ่งยากที่จะตามมาในภายหลัง
“ผมวางแผนเที่ยวเอาไว้ให้คุณตั้งหลายที่แน่ะ…ไม่รู้ว่าคุณจะกลับวันนี้” เขาบอกอย่างนึกเสียดาย
“เอาไว้โอกาสหน
