“ผม…เอ่อ ผมขอโทษ” เขายกมือเก้ๆ กังๆ อย่างลูกผู้ชายที่กล้าทำแล้วต้องกล้ารับ
“ช่างเถอะค่ะ” เธอเบียนหน้าหนีสายตาของเขา
“ผมรู้ว่ามันช่างไม่เหมาะสมเอาเสียเลย อันที่จริงผมน่าจะเลือกสถานที่ที่ดีกว่านี้ มันน่าจะเกิดขึ้นภายใต้แสงไฟสลัวๆ หรือไม่ก็ภายใต้บรรยากาศที่รายล้อมไปด้วยแสงเทียนเรืองไสว มีเสียงดนตรีบรรเลงบทเพลงรักคลอมาเบาๆ มองตากันไปมา ต่างฝ่ายต่างยิ้มให้กัน รอให้ความรู้สึกสุกงอมเต็มที่…แล้วผมค่อยบอกรักคุณ ยิ่งไปกว่านั้น มันสมควรที่จะมีดอกกุหลาบสีแดงสักช่อ ในโมงยามที่โรแมนติก ไม่ใช่ข้างถนนแบบนี้สินะ แต่ที่มันต้องเกิดขึ้นอย่างกะทันหันตรงนี้…ก็เพราะผมรู้ว่าความรักไม่มีที่ว่างมากพอสำหรับคนสามคน คนมาทีหลังอย่างผม…มักจะต้องเริ่มต้นที่ศูนย์เสมอ และคุณเองก็ไม่ให้โอกาสผมได้แสดงความในใจกับคุณเลย” เขาตำหนิในความบุ่มบ่ามของตัวเองที่ล่วงเกินเธอเพราะห้ามใจไม่ไหว และแอบตัดพ้อยืดยาว ด้วยสุ้มเส
