รินนรีตั้งคำถาม ครุ่นคิด พลิกซ้ายพลิกขวาอยู่บนที่นอน แต่แล้วก็ต้องบังคับตัวเองให้ปัดความคิดนั้นออกไปจากสมอง รีบตอกย้ำตัวเองว่า ‘เธอคือผู้หญิงที่มีสามีแล้ว…เธอไม่ควรคิดถึงผู้ชายอื่นในอารมณ์นั้น? แต่บ้าจริง! ยิ่งหักห้ามเท่าไร ใบหน้านั้นก็ยิ่งกระจ่างชัดขึ้นรบกวนจิตใจของเธออย่างบอกไม่ถูก ภาพดวงตาสีฟ้ากระจ่าง ดั้งโด่งเป็นสัน แนวคิ้วโค้งนูนรับกับเบ้าตาและหน้าผากกว้างอย่างพอดิบพอดีของเขา ก็กลับมารุมรึงอยู่ในความคิดถึงของเธออย่างดื้อดึง
น่าอายที่เธอปล่อยให้ผู้ชายคนนี้เข้ามามีอิทธิพลต่อความรู้สึกนึกคิดของเธอถึงเพียงนี้ คนที่กำลังตกอยู่ในห้วงเหวของความคิดถึง กำลังนึกตำหนิตัวเอง กับความฟุ้งซ่านสับสนของแรงคิดถึงที่ยากเกินจะควบคุมได้
ใช่!…เธอคิดถึงเรียวปากคู่นั้น!…เรียวปากที่เธอยังจดจำได้ในทุกรายละเอียด ทุกสัมผัส ว่าอบอุ่นและเร่าร้อนเพียงใด ในยามที่เขาบดขยี้มันเข้ากับกลีบปากของเธออย่
