“ว้าว…มันน่ารักมากเลยครับพ่อกันย์ น่ารักสุดๆ” เด็กชายตาโต มองลูกม้าด้วยหัวใจเต้นแรง เนื้อตัวของมันยังเปียกชุ่มไปด้วยคราบน้ำคร่ำ ขนที่แผงคอของมันหยิกหยอง ลูกม้าค่อยๆ กราดสายตามองไปรอบๆ แววตาตื่นตระหนกกับโลกใบใหม่ที่ยังไม่คุ้นตา
“มันจะเดินได้ไหมครับพ่อกันย์…?” เด็กชายแหงนหมองใบหน้าของร่างสูงใหญ่ด้วยความอยากรู้
“คอยดูต่อไป…” เขาบอก
ขณะที่รอให้ลูกม้าใช้เวลาปรับตัวกับโลกภายนอกท้องของแม่ นาทีต่อมา สัญชาติญาณก็สั่งให้มันพยายามยื้อยันตัวขึ้นจากพื้น พยายามหยัดยืนขึ้นด้วยแข้งขาของตัวเอง แม้ว่าความพยายามยืนในครั้งแรกไม่เป็นผล มันล้มลงกับพื้น แต่คงไม่เจ็บ เพราะบริเวณนั้นปูรองเอาไว้ด้วยฟางและหญ้าแห้ง
ลูกม้าเงอะๆ งะๆ อยู่เป็นครู่ เหมือนไม่รู้ว่าจะจัดการกับแข้งขาอันเก้งก้างของมันได้อย่างไร? กระทั่งมันลองลุกขึ้นยืนอีกครั้ง พร้อมๆ กับการช่วยเหลือของแม่ม้า ที่ลุกขึ้นยืนแล้วยื่นหน้าเข้าคลอเคลียข้างลำตั
