คำพูดนั้นทำให้สองแม่ลูกตกใจ ครั้นแล้วก็หันมามองหน้ากันเป็นเชิงปรึกษา ขณะที่กันย์ฉลาด เขารีบถามความเห็นจากเด็กชายที่นั่งตักเขาอยู่ในตอนนั้น
“ไรเฟิลอยากไปอยู่บ้านพ่อกันย์ไหมครับ…?”
“อยากครับอยาก เย้…ไรเฟิลชอบบ้านพ่อกันย์ บ้านพ่อกันย์ใหญ่มาก มีม้า มีแกะ มีวัวด้วย ไรเฟิลอยากไปครับ เราไปอยู่บ้านพ่อกันย์นะครับแม่มีน” คนถูกถามตอบทันควัน พลางแหงนมองหน้าคนถาม น้ำเสียงเล็กๆ และแววตาพราวไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ กันย์ถึงกับแอบอมยิ้มกับภาพที่เห็น ชำเลืองไปที่สองแม่ลูกซึ่งกำลังตกอยู่ในภาวะหนักใจ เห็นดังนั้นชายหนุ่มจึงรีบกล่าวอย่างรวบรัดตัดความว่า
“เป็นอันตกลงนะครับ รอให้เช้าแล้วพวกเราจะย้ายไปอยู่ด้วยกันที่ดอว์สันฟาร์ม”
“เยี่ยมไปเลยครับ…ไรเฟิลชอบบ้านหลังใหญ่ เราไปอยู่บ้านพ่อกันย์นะครับแม่มีน…ยาย”
ดวงตาดำๆ และสายตาไร้เดียงสาของเด็กชาย กลอกไปมาช้าๆ อย่างวิงวอน มองหน้าคนนั้นที คนนี้ที ทำให้นวลทิพย์ที่เค
