ไฟจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่สว่างขึ้นพรึ่บพรั่บพร้อมๆ กัน ทั้งภายในและนอกตัวบ้าน จะเตือนผู้บุกรุกเป็นนัยว่าเจ้าของบ้านรู้ตัวแล้ว
นาทีต่อมา สติที่มี สั่งให้หญิงสาวรี่ไปคว้าโทรศัพท์มือถือที่วางเอาไว้ตรงหัวเตียง ขณะที่นวลทิพย์ก้าวยาวๆ ไปคว้าปืนลูกซองที่ซ่อนเอาไว้บนหลังตู้เสื้อผ้า
“หนูจะโทร.หากันย์นะคะ…อ้อ มีเบอร์โทร.ป้อมยามของดอว์สันฟาร์มด้วยค่ะ”
มีนมีนาฉุกคิดขึ้นได้ว่ากันย์เคยกำชับให้เธอบันทึกเบอร์โทร.ของป้อมยาม เอาไว้โทร.ขอความช่วยเหลือในกรณีที่เกิดเหตุฉุกเฉิน กระนั้นหญิงสาวก็ไม่เคยคาดคิดมาก่อน…ว่าสักวันหนึ่งจะมีโอกาสได้ใช้ กระทั่งมาเกิดเรื่องขึ้นในคืนนี้ ทำให้นึกขอบคุณในความรอบคอบของกันย์ และความหวาดกลัวที่เกิดขึ้นในขณะนั้น…ทำให้เธอคิดถึงเขามาก
ปัง…ๆ ๆ
เสียงปืนที่ถืออยู่ในมือของนวลทิพย์ กรีดก้องไปในรัตติกาล เธอทำใจดีสู้เสือด้วยการตัดสินใจลั่นไกปืนเพื่อข่มขู่คนร้าย บอกเป็นนัย
