“หมอนับดาวคะ”
เสียงเรียกจากหน้าประตูห้องตรวจทำให้นับดาวเงยหน้ามอง ก่อนจะตาโตอย่างแปลกใจที่เห็นพาฝันยืนอยู่ตรงนั้น
“น้องฝัน”
น้ำเสียงที่ปกปิดความยินดีไว้ไม่มิดเรียกชื่อคนที่เธอกำลังรอคอยทุกช่วงเวลาว่าจะได้รับคำตอบน่ายินดีตอนไหน
“ขอคุยด้วยได้มั้ยคะ”
พาฝันบอกออกมาพร้อมรอยยิ้มบาง ยิ่งเห็นประกายความยินดีในแววตาของนับดาว ก็ยิ่งหนักอึ้งในใจ
“ได้สิคะ เที่ยงพอดีเลยเดี๋ยวพี่พาไปกินร้านข้างนอกดีกว่าเนอะจะได้คุยกันสะดวก ไปค่ะ”
นับดาวบอกออกมาอย่างกระตือรือร้นและรีบเก็บกระเป๋าออกมาจูงมือพาฝันไปทันที โดยที่ยังไม่ได้รับการตอบตกลงด้วยซ้ำ
“มีอะไรอยากถามพี่ใช่มั้ยคะ”
หลังจากผ่านมื้ออาหารที่นับดาวผูกขาดการสนทนาไว้คนเดียว พาฝันเพียงตอบคำถามที่ถูกถามเท่านั้น พออิ่มได้ไม่นานนับดาวก็ถามขึ้นมาราวกับล่วงรู้ความในใจ
“ค่ะ ฝันแค่อยากรู้ว่ามีอะไรยืนยันได้อีกมั้ยคะ...เรื่องแม่”
พาฝันตอบออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจ
