พี่ฟ้าไม่เข้าใจ

‘กูดูไม่จริงใจขนาดนั้นเลยเหรอวะภาส’ ตาคมที่ไหวระริกมองข้อความบนหน้าจอที่กดส่งให้เพื่อนไปอย่างเหม่อลอย ศาลาพักผ่อนในสวนข้างบ้านเป็นสถานที่ที่สายฟ้าเลือกเข้ามานั่งเมื่อคิดอะไรไม่ออก สายลมยามบ่ายช่วยให้อากาศร้อนคลายลงไปบ้างแต่ความร้อนรุ่มในจิตใจ กลับไม่ได้ถูกปัดเป่าออกไปด้วยสักนิด ลมหายใจร้อนๆถูกพ่นออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างคิดไม่ตก วันหยุดที่ควรได้พักผ่อนสบายใจแต่กลับต้องมานั่งห่อเหี่ยวอย่างน่าเวทนาตัวเองที่สุด ‘กูเพิ่งว่างว่ะ โทษที แต่ว่ามึงอารมณ์ไหนวะเนี่ย บอกกูสักนิดให้เตรียมใจ’ เกือบสิบนาทีที่ข้อความจากเพื่อนถูกส่งกลับมา ไม่ได้คาดหวังให้ตอบกลับรวดเร็วอะไรขนาดนั้นหรอก เพราะรู้อยู่แล้วว่านักธุรกิจอย่างภาสกรก็แทบไม่มีเวลาว่างไม่ต่างกัน ก็แค่อยากคุยกับใครสักคนแค่นั้น ‘ทำไมเวลาที่กูอยากจริงจังมันต้องพังตลอดเลยวะ’ ‘เอาละ ใครไม่งงกูงง มึงเป็นอะไรก่อน อยู่ดีๆมาอ่อนไหวใส่กูเนี่ยฟ้า’ ภาสกรท