เป็นพี่ฟ้าตัวน้อยของพ่อเสมอ

สายฟ้าที่กลับไปเป็นเด็กชายตัวน้อยของพ่ออีกครั้งไถตัวลงไปนอนหนุนตักที่ไม่ได้นุ่มเหมือนตักแม่บัว แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นและสบายใจอย่างหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว มือหนาดึงมือที่เริ่มเหี่ยวย่นตามกาลเวลามาแนบหน้าแล้วหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย “มีอะไรอยากเล่าให้พ่อฟังมั้ยพี่ฟ้า” ก้องฟ้าใช้มือข้างที่ว่างลูบหัวทุยของลูกชายคนเดียวอย่างรักใคร่เอ็นดู สำหรับคนเป็นพ่อแล้ว ต่อให้ลูกโตจนรับผิดชอบตัวเองได้ขนาดไหน ในสายตาก็ยังคงเป็นเด็กที่ต้องคอยดูแลห่วงใยอยู่เสมออย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ “พี่ฟ้าไม่รู้จะเริ่มยังไงครับ ที่จริงพ่อก็น่าจะรู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ” สายฟ้าตอบอย่างรู้ทัน เพราะทุกเรื่องในชีวิต ต่อให้ไม่เคยเล่าแต่พ่อก็มักจะรู้ทุกอย่างด้วยตัวเอง ไม่ได้ไม่พอใจอะไรหรอก เพราะพ่อก็ไม่เคยมาวุ่นวายอะไรให้หนักใจเลย กลับกันพอมีเรื่องไม่สบายใจแบบนี้ พ่อจะเป็นคนแรกที่เข้ามาหาและมอบความสบายใจให้เสมอ “ถึงรู้ พ่อก็อย