พาฝันนั่งเหม่อมองมือถืออย่างที่ตอบตัวเองไม่ได้ว่ากำลังรอคอยอะไร ตั้งแต่ขอให้คนที่หงอยจนน่าสงสารกลับไป เธอก็แทบไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรเลยด้วยซ้ำ มันว้าวุ่นใจและสับสนไปหมดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
มือขาวกดมือถือเลื่อนหาหมายเลขที่ไม่ได้ติดต่อมานาน เพราะต้องแยกย้ายกันไปเติบโตพาฝันและเพื่อนถึงได้หาเวลาเจอกันยากเย็นเหลือเกิน และการติดต่อแต่ละครั้งก็เริ่มห่างหายไปเรื่อยๆจากอาทิตย์ละสองครั้ง จนตอนนี้แทบจะเหลือเพียงเดือนละครั้งจนน่าใจหาย
ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพื่อนจะรับสายได้รึเปล่า
“ว่าไงฝัน ไม่ได้คุยกันนานเลย”
เสียงตอบรับร่าเริงหลังรอสายเพียงไม่นาน เรียกรอยยิ้มกลับคืนมาบนหน้าสวยอย่างยินดี
“ลิล”
“คิดถึงจังเลย แต่งานยุ่งมากกก ขอโทษที่ไม่ได้โทรหาเลยนะ”
ลลิลลากเสียงยาวอย่างต้องการบอกว่างานยุ่งแค่ไหนจนพาฝันขำเบาๆ
“ไม่เป็นไรเลยลิล เราก็ไม่ว่างเหมือนกัน วันนี้หยุดเหรอ”
พาฝันถามหยั่งเชิงก่อนจะเข้าประเด็น เพ
