อดีตที่หวนคืน

สายฟ้าที่เห็นคนข้างตัวเงียบเสียงไปก็เอ่ยออกมาอีกครั้งอย่างต้องการให้มั่นใจ ว่าการอยู่ในชีวิตสายฟ้าไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นเลยสักนิด “ทีนี้ เลิกกังวลเรื่องที่บ้านและสังคมของพี่ฟ้าได้แล้วนะครับ เพราะพี่ฟ้าก็ไม่คิดจะสนใจใครนอกจากคนที่รัก แล้วพี่ฟ้าก็พร้อมจะปกป้องคนที่รักอยู่แล้วครับ” “ค่ะ ฝันเข้าใจแล้ว” พาฝนรับคำอย่างที่คิดอะไรไม่ออกไปชั่วครู่กับประโยคที่แสนหวานนั่น ถึงหมอฟ้าไม่ได้เจาะจงว่าเป็นเธอ แต่นาทีนี้พาฝันก็ใจเต้นรัวเม้มปากที่แทบกลั้นยิ้มไม่ไหวแน่นอย่างเขินอาย ก่อนจะสะดุ้งอีกครั้งเมื่อมือหนาที่แสนอบอุ่นเลื่อนมาจับมือเธอไว้จนใจเต้นรัว “พี่ฟ้า…” พาฝันเรียกคนที่ลูบมือเธอแผ่วเบาอย่างไม่เข้าใจการกระทำ ก็บอกเองว่าจะรอเธอพร้อมคงไม่ใช่จะผิดคำพูดตั้งแต่เริ่มหรอกนะ แต่เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาก็ทำเอาความกังวลปลิวหาย แทนที่ด้วยความเอ็นดูอย่างห้ามรอยยิ้มไม่ได้ “พี่ฟ้าง่วงแล้ว หนูง่วงรึยังครับ”