บทที่ 6เขาหวงเธอนะ 1

บทที่ 6 เขาหวงเธอนะ ตลาดสด แสงแดดยามเย็นสะท้อนสีเหลืองอร่ามไปทั่วทั้งบริเวณ พระอาทิตย์ยามใกล้ลาลับขอบฟ้าสาดลงมากระทบพื้นที่เปียกชื้น ส่งกลิ่นอับของน้ำขังและเศษอาหารที่ถูกวางทิ้งไว้จนแมลงวันบินมาตอม กลิ่นเฉพาะของตลาดลอยคลุ้งไปในอากาศ ป้ายขนาดใหญ่พร้อมกับตัวหนังสือสีแดงเขียนเอาไว้ชัดเจนว่าตลาดแห่งนี้อยู่ในช่วงปรับปรุง เสียงเครื่องฉีดน้ำแรงดันสูงดังแว่วมาจากด้านหลังตลาด คนงานในชุดกันน้ำสีเข้มกำลังโกยขยะใส่ถังให้เรียบร้อย บ้างก็กำลังใช้พลั่วตักคราบไขมันสีเหลืองคล้ำที่ทับถมกันมานานใส่ถังขยะ กลิ่นเหม็นฉุนผสมกับกลิ่นน้ำเน่าเสียจากท่อระบายน้ำ ทำให้สตรีรูปร่างเล็กยกมือขึ้นปิดจมูก มินตราเดินข้ามถนนมาก็พบว่าตลาดดูคึกคักต่างจากทุกวัน แถมคนแปลกหน้าเหล่านั้นก็สวมชุดทำงานแบบเดียวกัน จนเธอเองก็แปลกใจไม่น้อยว่าเกิดอะไรขึ้นกับสถานที่แห่งนี้ เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวจับคู่กับกางเกงยีนสีน้ำเงิน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนภายใต้กรอบแว่นกวาดมองไปรอบ ๆ น่าแปลกที่ตลาดได้รับความดูแลทั้งที่แต่ก่อนเจ้าของปล่อยปละละเลยมาตลอด แม้ว่าพ่อค้าแม่ค้าจะรวมกลุ่มประท้วงอยู่หลายครั้ง ทว่านายพิศาลไม่เคยดูดำดูดีพวกเขาเลยแม้แต่น้อย เกิดอะไรขึ้นกับสถานที่แห่งนี้...แต่เธอก็เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ ขณะที่ท่อนขากำลังก้าวไปตามซอยแคบ ๆ ก่อนที่ดวงตากลมโตคู่นั้นจะปะทะเข้ากับร่างของภีม ลูกน้องคนสนิทของราชาไม่ใช่เหรอ? ไม่รอช้าคนตัวเล็กสาวเท้าเข้าไปหาเขาในทันที จะไขข้อสงสัยด้วยตัวเองก็ไม่รู้จะไปถามใคร เมื่อคนที่ดูเหมือนจะยืนคุมงานอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว... “คุณภีมกำลังทำอะไรอยู่เหรอคะ คนพวกนี้คือใครกัน” แม้ว่าริมฝีปากได้รูปจะเปล่งวาจาถามเขา ทว่ามินตราก็มองไปตรงมุมหนึ่งของตลาด เจ้าหน้าที่ทำความสะอาดใช้แปรงขัดพื้นร้านค้าที่เคยเต็มไปด้วยคราบเลือดจากสัตว์ คราบสีดำจากน้ำปลาร้าที่ซึมฝังมานาน พวกเขาสาดน้ำที่ผสมกับเครื่องทำความสะอาดลงไปบนพื้น คนงานหลายสิบชีวิตกำลังเร่งมือกำจัดคราบสกปรก ทำให้พอมองเห็นเค้าของความเปลี่ยนแปลง “คุณราชามีคำสั่งให้ปรับปรุงตลาดสดแห่งนี้ครับ โดยมีวิสัยทัศน์ว่า ตลาดสะอาด ผู้คนย่อมเข้ามาจับจ่าย ตลาดทันสมัย ผู้คนย่อมไว้ใจมาใช้บริการครับ” “เดี๋ยวนะคะ อันนี้ความคิดของเขาเหรอคะ” “เปล่าหรอกครับ คุณราชาแค่ต้องการให้ตลาดสะอาด แถวนี้ปลอดภัยจะได้หายห่วงครับ” “เขาให้มาปรับปรุงเหรอคะ ก็ดีค่ะคนแถวนี้จะได้มีชีวิตที่ดี พ่อค้าแม่ค้าจะได้ไม่ต้องเครียดที่คนมาเดินตลาดน้อย ถือเป็นความคิดที่ดีนะคะ” “ใช่ครับ ทั้งหมดเป็นความคิดของคุณราชาครับ” “แล้วนี่คิดว่าจะปิดปรับปรุงนานหรือเปล่าคะ” “ก็ประมาณสามถึงสี่วันครับ เราจะพยายามเร่งมือเพื่อไม่ให้พ่อค้าแม่ค้าต้องปิดร้านนาน ๆ ครับ” “ดีเลยค่ะคุณภีม ฉันก็คิดว่าถ้าหยุดร้านนานคงไม่ดีแน่ ลูกค้าได้หายหมดแน่ ๆ ค่ะ” “คุณมินเพิ่งกลับมาจากมหาลัยเหรอครับ” ภีมเอ่ยถามขณะที่ดวงตาของเขายังคงดูการทำงาน “ใช่ค่ะ วันนี้เรียนถึงเย็นเลย แล้วเสี่ยพิศาลไม่ว่าอะไรเหรอตั้งแต่สร้างตลาดนี้มาก็ดูเหมือนเขาจะไม่มาสนใจเลยนะคะ” “เสี่ยพิศาลหนีออกนอกประเทศไปแล้วครับ คุณมินไม่ต้องห่วงนะครับ คนขี้ยาแถวนี้จะถูกจับไปบำบัด” “นั่นก็เป็นความคิดของคุณราชาอีกเหรอคะ เขาได้ประโยชน์อะไรทำไมถึงลงทุนขนาดนี้” น่าแปลกที่เขายอมลงทุนปรับปรุงตลาด แถมยังจะจับคนขี้ยาไปบำบัดอีกต่างหาก นัยน์ตาคู่สวยหลังเลนส์แว่นสะท้อนความสงสัยอยู่เต็มไปหมด “จริง ๆ คุณราชาขาดทุนด้วยซ้ำครับ เพราะเสี่ยพิศาลยังติดหนี้อยู่ คุณราชาเลยอยากปรับปรุงแล้วหารายได้จากตลาดสดอีกทางครับ” ภีมตอบพร้อมกับกุมมือเข้าหากันด้านหน้า เขาสวมชุดสูทสีดำดูภูมิฐานดูออกไม่ยากว่าเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของใคร “ที่แท้ก็เพราะผลประโยชน์ของตัวเองทั้งนั้น แต่ก็ดีแล้วค่ะคนแถวนี้ก็พลอยจะได้อะไรหลาย ๆ อย่างไปด้วย ฉันไม่อยากให้ตลาดกลายเป็นตลาดร้างหรอกนะคะ แบบนั้นทางเข้าหมู่บ้านก็จะดูน่ากลัวกว่าแต่ก่อน” “ไม่ต้องห่วงเลยครับ คุณมินสบายใจได้เลย” ครืน ครืน เสียงเรียกเข้าดังขึ้นมาเสียก่อน ส่งผลให้มือแกร่งของภีมหยิบสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋ากางเกง ชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอทำให้เขาต้องกดรับสายอย่างเลี่ยงไม่ได้ “ครับนาย” (มึงทำอะไรอยู่วะ กูบอกให้ไปดูแลงานไม่ใช่เหรอ) (ผมก็กำลังตรวจความเรียบร้อยอยู่ครับ) ภีมตอบ “เขาโทรมาเหรอคะ” น้ำเสียงใสกระซิบถาม ดวงตากลมโตเปล่งประกายเมื่อได้ยินภีมพูดคุยกับคนปลายสาย “ใช่ครับ” (แล้วทำไมมึงถึงอยู่กับเธอได้วะ ถอยห่างกว่านั้นได้ไหมมึงจะยืนอยู่ใกล้ทำไม) เมื่อสิ้นสุดประโยคนั้น ร่างกายของภีมเขยิบออกจากลำตัวบางทันที ใบหน้าหวานละมุนแสดงท่าทีมึนงงอย่างโจ่งแจ้ง “อ้าว คุณภีมทำไมยืนไกลขนาดนั้นคะ” “ผมขอโทษครับ แต่ผมไม่อาจอยู่ใกล้คุณมินได้ครับ” (เออรู้แล้วก็ดี อย่าให้เห็นมึงอยู่ใกล้เธออีกนะ) ตู๊ดดด ว่าจบประโยคราชาก็วางสายไปเสียดื้อ ๆ คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างกายของภีมก็เอาแต่จ้องมองเขาด้วยความสงสัย หรือว่าภีมจะโดนคำสั่งจากเขา “งั้นเดี๋ยวฉันกลับแล้วค่ะ คุณภีมก็อย่าทำงานหนักเกินไปนะคะ กลับไปพักผ่อนบ้าง” “ผมจะพยายามครับ เดินไปคนเดียวได้ใช่ไหมครับ” “แค่นี้สบายมากค่ะ ไว้เจอกันค่ะ” หลังจากนั้นมินตราก็เดินกลับบ้านตัวเองเหมือนอย่างปกติ ****