ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก รองเท้าหนังสีดำคู่นั้นก้าวทีละก้าวเหยียบพื้นกระเบื้องสีดำ ราชาหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้หนัง พร้อมกับเอนแผ่นหนังอิงกับพนักพิง จากนั้นระบายลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ร่างสูงของราชาข่มตาลงเพื่อผ่อนคลาย
พยายามมองสถานการณ์ให้เป็นกลาง อย่างไรอาชีพของเขาก็ไม่ใช่ว่าใครจะเปิดใจยอมรับได้
แกร๊ก วินาทีถัดมาประตูห้องน้ำถูกเปิดออกช้า ๆ สตรีรูปร่างเล็กก้าวเท้าออกมา เธอถอนหายใจอย่างโล่งอกพร้อมกับยกฝ่ามือลูบหน้าท้องตัวเองเบา ๆ
“อ่า โล่งสบาย” เธอเปล่งวาจาด้วยน้ำเสียงสดใส ใบหน้าหวานละมุนหลับตาพริ้ม
“เธอไม่ได้กลับไปแล้วเหรอ เฮียนึกว่าเธอรับไม่ได้ซะอีก” แววตาคมคายสะท้อนความแปลกใจ ก่อนที่ร่างกำยำจะหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง สาวเท้าเข้าไปแนบชิดกับมิน ฝ่ามือหนาโอบกอดเอวบางแน่น ไม่อยากจะปล่อยเธอไปเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว
“เฮียเป็นอะไรเนี่ย มินแค่ปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำ”
“ก็เฮียนึกว่าเธอรับไ
